Kluifje

de originele hondensite met kunst, cultuur en vermaak

DOGTALES                         plezante hondenverhalen

HONDENTAAL                                  Hoe spreekt-ie?

KUNSTenMAKERS                                   hond&kunst

LEESVOER                                literaire hondenkrant

LINKS                              warm aanbevolen adresjes

SPEELS                         spelletjes als entertrainment

STAMPS                             spitse oren op postzegels

18 mei  2012                    OP MIJN EIGENWIJZE BLOG

BIJZONDERE TRIVIALITEITEN

143 WIN-WINSITUATIE

Sinds kort doe ik het ook: uitrollen. Ik las er een stukje over in ‘Kampioen’ het maandblad van de ANWB. Uitrollen houdt in dat je het gaspedaal loslaat in plaats van gas blijven geven, door te anticiperen op situaties zoals een naderend verkeerslicht dat van plan is op rood te springen – alleen doen als je geen verkeer achter je hebt! Zo bespaar je tot 30% brandstof. Aangezien we veel in de stad rijden, is het voor ons een sport geworden. Bijkomend voordeel is dat de hond het als bijzonder prettig ervaart. Door het frequente uitrollen, rijden we vloeiender en hoeven we minder op de rem te duwen wat hij zeer waardeert. Typisch een gevalletje van een win-winsituatie – al blijf ik dat een irritante term vinden.

142 POEPPERIKELEN

Op honden die doorgaans met gemak van konijnenkeutels, schapenstront, koeienvlaaien, paardenvijgen en andere drollige uitwerpselen afblijven, werkt de kalfjespoep ( en gespilde moedermelk) als een onweerstaanbare magneet. De jonge runderen, op hun beurt, vinden de poepdoos van honden weer interessant. Skip kreeg ooit te maken met zo’n nieuwsgierig kalfje: even een hele benarde situatie, maar hij heeft hem een poepje laten ruiken. Skip houdt zich daarom liever bij zijn eigen poepkoekje: een Pedigree Markiesje dat hij altijd krijgt als hij zijn behoefte heeft gedaan. Het is meteen een goede truc om hem bij me terug te laten keren, als hij even achter de struiken is verdwenen. Geheid dat hij zijn lekkere beloning komt halen.

141 SKIP PAKT UIT (7)

Skip pakt voor de laatste keer uit. Het is een groot bot. Skip twijfelt wat hij ermee moet. Op knagen en knauwen, uitlikken of opeten? Terwijl hij zich bezint, verstop hij het bot onder de grond op bekende Skipse wijze; je krabt een weinig grond weg, legt het bot in het kuiltje en duwt met je neus wat zand erover. Omdat ik in de tuin aan het werken was (ja, het was die dag toevallig mooi weer) werd het bot constant begraven, opgegraven en herbegraven op een andere plek, waar ik het onmogelijk zou vinden. Niet de bedoeling van het smakelijke bot, maar hij is er mooi een paar uurtjes mee zoet geweest.

Volgende week wordt bekend wie de gulle gever is, en wie de winnaar is!

140 VOSSENHOND

We zijn te voet op het fietspad. De hond is aangelijnd. In het voorbijgaan hoor ik een echtpaar tegen elkaar zeggen: ‘Wat een mooie vossenhond.’ Ik ben het helemaal met ze eens. Na een kwartiertje bereiken we het wandelpad langs de Maasoever waar Skip los kan. Hij jut langs de kant tot een open stuk waar hij het water in kan. Ondanks de voor ons frisse wind, ligt de voorjaarstemperatuur voor een van oorsprong Scandinavische hond al gauw te hoog. In plaats van in het water te springen, zie ik hem een fanatieke snoekduik in het hoge gras maken. En ja hoor, daar ligt een gevangen en achtergelaten dode brasem... en ja, natuurlijk kom ik te laat. Zo metamorfoost de vossenhond in korte tijd tot vissenhond. Onderweg is de stank niet te harden. Jakkes. Thuis wordt de hond meteen in het sop gezet. Daarna is stinkybinky wel weer superzacht, schoon en voorzien van een heerlijk geurtje.

139 MISTER PROPER

Payka zet meteen de boel op stelten als ze binnenkomt. Als een witte tornado vliegt ze door de gang – dit mede door de gladde gietvloer. Nadat Skip en zij in de serre uitbundig hebben gespeeld, dirigeer ik hen naar buiten. Op de grasmat is meer plaats om spelbuigingen te maken, elkaar uit te dagen, tikkertje te spelen en te worstelen. Als de witte wervelwind moe gespeeld is, koelt ze af in ons tuinvijvertje van 1 m³; dat is genetisch bepaald want Witte Herders Kahn en Lara deden het ook. Evenals een kunstig modderspoor door het hele huis achterlaten van gehaaste voetstapjes. Waar is die andere witte tornado die vlug en doeltreffend huishoudt? Mister Proper, we hebben je nodig!

138 MOEDERDAG

Opvallend. Vrouwen verkiezen op deze vroege morgen verblaffend genoeg het uitlaten van hun lieveling boven kruimels in bed. Er zijn enkel dames aan de wandel, terwijl ik juist had verwacht dat de baasjes vandaag de honneurs zouden waarnemen. Uitzondering hierop vormt een jongeman die samen met zijn vriendin de avond ervoor op een té gezellig feestje was. Hij loopt met hun twee doddige hondjes. Zij mag deze keer, want hondenmama, uitslapen. 

137 SPIEGEL

Verdwaalde druppels rollen van de sparrentakken. De hevige hoosbui van vannacht zorgt voor een groeispurt onder het groen. De vogels kwinkeleren. Door het massaal neergedaalde stuifmeel zien waterplassen eruit als limoenkleurige psychedelische kunstwerken. Wegens de hoge luchtvochtigheid sjokt de hond achter me aan. Dan… heftig gesnuffel op de grond. Aan de overkant van de bosweg zie ik nog net de spiegel van een ree tussen het gebladerte verdwijnen. De hond wordt helemaal wild. Ik reageer direct en roep: ‘Kijk! Hier!’ Tegelijkertijd keil ik een ‘borrelnootje’ dat ik voor deze afleidingsmanoeuvre, het ultieme ‘go hunt’, altijd paraat heb. Onvoorstelbaar, de smakelijke en vaak herhaalde oefening werpt zijn vruchten af: voor het eerst ben ik leuker dan een hert!

136 PLEISTERPLAATS

Skip dwaalt wat rond in een bosvak. Ik been door, hij blijft achter. Hij is zo druk bezig dat hij geen tijd heeft om op te kijken waar ik blijf. Ik besluit mezelf schuil te houden. Ik ben benieuwd wat hij zal doen. Na een tijdje kijkt hij op: waar is mijn baas? (Zal hij me gaan zoeken, blijven dralen of naar het poortje gaan? - als we elkaar kwijt zijn geraakt is het laatst gepasseerde of het eerstvolgende poortje, onze pleisterplaats waar hij lekkers ontvangt). Vooralsnog heeft hij geen haast. Zo nu en dan steken zijn zwaaistaart en Batman oren net boven het maaiveld uit. Dan pikt hij mijn kriskras gelopen spoor op. Met hoge snelheid spoedt hij zich in mijn richting. Ik bevind mij opzettelijk iets uit de buurt van het poortje. Vlak voor het poortje zwenkt hij uit naar de schuttersput waar ik verstopt zit. Gevonden!

135 SNELLE BESLISSER

Skip is niet vooruit te branden. Ook andere honden hebben er moeite mee. En juist nu menen baasjes dat ze hun hond er een plezier mee doen om hem langs de fiets te laten draven of eindeloos achter een balletje aan te laten rennen. Het is 20° graden met zo nu en dan een overrompelend buitje. De zon laat zich niet zien. Door het laaghangende zwerk is het klam en benauwd. De hond sloft mee omdat het moet. Hij kort zelf het einde van de wandeling in door een ongeoorloofde afslag te nemen. Meteen grijp ik in en roep: ‘Voor de snelle beslisser heb ik een extra smakelijke kluif in de aanbieding.’ Skip bedenkt zich geen moment en komt subiet; alsof hij me volledig begrijpt.

134 SKIP PAKT UIT (5)

Skip pakt de komende weken uit. Wat is de reden? En wie is die gulle gever? Voor de Kerstman is het nog wat vroeg. Skip zal het worst wezen. Hij smult heerlijk van de leverkoekjes. Hou de blog ‘Skip pakt uit’ in de gaten en lees wie de onbekende weldoener is. Los jij het mysterie op? Stuur een mail naar skip@kluifje.com Voor de winnaar valt er een unieke sleutelhanger te verdienen. Nog twee weken te gaan!

133 MUISHOND

Sinds enige tijd grossiert onze hond in muizen. Van de ene op de andere dag is hij overgeschakeld van konijnen jagen naar muizen vangen. Heeft hij het stokje overgenomen van ons onlangs overleden oppashondje én muizenjaagster pur sang? Wacht hij tot de lampreien groter gegroeid zijn? Of zijn konijnen hem tegenwoordig gewoon te snel af en is een muis makkelijker te pakken te krijgen?De hond verschalkt spits-, veld- en woelmuisjes plus een incidentele verdwaalde huismus. Ik wist niet eens dat er zoveel soorten bestonden. De goudkleurige hazelmuis vindt hij het lekkerst, die werkt hij met plezier naar binnen; zou de notenvulling het ‘m doen? Grijze muizen eet hij met lange tanden, de donkere exemplaren spuugt hij na ervan geproefd te hebben weer uit. Huismuizen dienen als bewijsmateriaal dat hij zijn huiswerk goed heeft gedaan, lusten doet hij ze niet. In het veld plukt hij van te voren groen als salade (de muis als haute cuisine, geserveerd op een bedje van gras). Als dessert serveer ik hem een koekje. Ter afsluiting én voor de zekerheid neemt hij sloten water. Mocht de muis de gruwelen abusievelijk hebben overleefd, dan verdrinkt hij alsnog.

132 VOEDSELDROPPING

Skip heeft uit ‘betrouwbare’ bron vernomen dat er op deze specifieke stip regelmatig voedseldroppings plaatsvinden. De moeite waard om hier even bij stil te staan. Je weet maar nooit…

131 NA REGEN…

De uitbundig bloeiende sering bedwelmt ons met haar zoete boeket. Het is koud voor de tijd van het jaar. Gisteren goot en het gutste onverdroten voort. Vandaag is het droog. Het beukenbos kijkt somber en surrealistisch tegelijkertijd. De frêle jonge frisgroene blaadjes wiegen als lichtende lampionnetjes op een onverwacht feest. De saaiheid van dag ervoor is vergeten. De opgetogen hond pikt meteen allerlei geursporen van eekhoorntjes op. Hij heeft het er maar wat druk mee. En na langdurige regen… komen de konijnen weer te voorschijn. Met de opgewonden neus onaflatend op de grond, volgt hij het ene na het andere spoor. Een Border Collie die hem lange tijd op de hielen zit, bemerkt hij niet eens. Na bijna twee uurtjes rondjes rennen, houdt hij het voor gezien. De hond heeft zichzelf hondsmoe gemaakt.

130 KNUFFELKWARTIER

Op aanraden van hondentrainer Dirk lasten wij voor onze nieuwbakken herplaatsing ’s morgens een knuffelkwartiertje in. Een soort bindingsritueel waarmee we hem wilden laten weten dat hij er helemaal bij hoort. Het is een traditie geworden. Neemt hij het initiatief dan sla ik uitnodigend de dekens opzij. Skip vleit zich op mijn hoofdkussen, vouwt zijn voorpootjes om mijn hals en begraaft zijn snuit onder mijn gezicht. Omdat het in het buitengroen wemelt van de teken hebben we Skip behandeld met Advantix. De komende dagen kan er dus even niet geknuffeld worden. Vanmorgen bleef hij in zijn mand… Alsof hij het wist!

NB Ik houd jullie op de hoogte of het smerig goedje zijn werk doet!

129 DAT KAN BETER

In het park hoor ik een stem die ik uit duizenden herken, ondanks dat ik ‘m meer dan twintig jaren niet heb gehoord. Zonder een mens te zien twijfel ik geen moment dat-ie afkomstig is van onze toenmalige hondentrainster waarbij we enkele lessen hebben gevolgd. Los van het feit dat we verschil van inzicht hadden over de omgang met honden, ergerde ik me vooral aan haar dwangmatige perfectionisme in relatie tot haar eigen voorbeeldige hond. Van hem was een onberispelijk soldaat gemaakt die niet beter wist dan bevelen op te volgen. Ik had zo’n compassie met de herder. Het ergste was dat hij het in haar ogen nooit goed genoeg kon doen; het kon, nee het móest altijd beter. De opmerking ‘dat kan beter’ was haar vaste leus. Thuis maken we er te pas en te onpas nog weleens grapjes over tegen onze eigen hond (die daar gelukkig niet intrapt). Nu marcheert ze met een zeer gehoorzame pup. Zou ze nog steeds…    

128 SKIP PAKT UIT (5)

Skip pakt de komende weken uit. Wat is de reden? En wie is die gulle gever? Voor Sinterklaas is het nog wat vroeg. Al geeft dit antwoord al een aardige hint. Want waar komt de Sint oorspronkelijk vandaan? Skip zal het worst wezen. Hij smult heerlijk er heerlijk van. Hou de blog ‘Skip pakt uit’ in de gaten en lees wie de onbekende weldoener is. Los jij het mysterie op? Stuur een mail naar skip@kluifje.com Voor de winnaar valt er een unieke sleutelhanger te verdienen. 

127 JUNGLE FEVER

Het is klam en warm op deze Koninginnedag. Skip bedenkt onderweg zijn eigen avonturen, onze wandeling wordt een expeditie. De regenrivier staat hoger dan normaal, waardoor de meeste wilgen omzoomd zijn door water. Een antiek bootje (zoals in The African Queen) tuft dicht aan ons voorbij. Skip komt meteen in de sfeer en waadt omzichtig in het lage modderige water en moet af en toe om een struik heen (schijn)zwemmen. De onder water gelopen oever is een moeras, een drijvende boomstam is een levensgevaarlijke krokodil, treurende wilgentakken stellen lianen voor en blootliggende boomwortels waarover hij struikelt, staan synoniem voor de mangrove. Een langs zwemmende brasem past niet in het plaatje en wordt genegeerd. Hij is meer geïnteresseerd in een zwarte hond die proestend en hoestend aan de overkant zwemt. Om het beter te kunnen zien stapt hij verder het water in. Moe van tegen de stroming in duwen, gaat hij zitten. Oeps, een kletsnat achterwerk. Was stoere Tarzan toch even vergeten dat hij in het water stond!

126 SCOREN

Skip maakte voor het eerst een uitstapje met de baas alleen. Samen keken ze naar de wedstrijd behendigheid bij Canahondensport waar Kwik, Fly en andere Border Collies en Kelpies zich enorm uitsloofden om te scoren. Skip scoorde op het privéterrein bij Payka. Zijn fameuze pirouettes (het om de eigen as draaiden) vielen zeer in de smaak, waardoor ze de verdere middag gezellig samen speelden. Na de wedstrijd was er voor iedereen pizza. En als ik schrijf ‘voor iedereen’, dan bedoel ik ‘iedereen’. Het liep al tegen negenen toen Skip thuis kwam, alwaar hij meteen zijn mandje opzocht.

125 SHUT UP!

Iedereen heeft het deze dagen over het pluche in Den Haag. Skip heeft zo zijn eigen beslommeringen. Zijn levensechte pluche beesten (die zo lekker zacht in de bek liggen en die je heerlijk als hoofdkussentje of kinsteuntje kunt gebruiken) houden hun bek niet. Telkens als hij er in hapt of op gaat liggen, hoor je de noodkreet van het desbetreffende dier. Heel frustrerend en tegennatuurlijk. Want een wild beest bijt een gevangen prooi in één keer dood, dat is wel zo ‘diervriendelijk’. Skips pluche beesten blijven echter piepen en kakelen in plaats van het loodje leggen. Vaak valt Skip erop in slaap of slaapt hij met het dier in zijn bek. Bij het verliggen of ontwaken, schrikt hij zich door het plotselinge geluid dan een hoedje. De ene keer moet hij er zelf om lachen (inclusief ontblote boventanden), een andere keer hapt hij er geïrriteerd in. Alsof hij wil zeggen: houd nou eens eindelijk je bek! Kort gezegd: shut up!

124 SLOW MOTION

We zijn vroeg op pad. De hond beweegt traag. Zou hij nog niet goed wakker wezen? Door de laaghangende bewolking en een temperatuur van zo’n 19° voelt het onverwacht klam en benauwd aan. Na een kwartiertje trek ik mijn jas uit. Dat is voor het eerst dit jaar. Nu snap ik waarom de hond met hijgende tong in slow motion stapt. Hij kan zijn dikke winterjas níet uitdoen. Ik laat hem afkoelen in de rivier die op dit moment vrij hoog staat. Dat helpt eventjes. Na een paar honderd meter geeft hij het op en valt gewoon in de schoot van moeder aarde in slaap. Na een dutje van pakweg 10 minuten hijs ik ‘m omhoog en sukkelen we het laatste eindje naar huis.

123 BOKSEN

We boksen met zijn drieën tegen de stormachtige wind. Bijna diagonaal trotseren onze lijven de elementen. De hond ploegt log in het lange wuivende gras. Hij heeft het er moeilijk mee. Golven beuken op de rotsblokken. De natuur ruist, ritselt en raast, we kunnen elkaar nauwelijks verstaan. De wind waait de krulstaart van de hond omver en mijn lange haren wapperen de vrijheid tegemoet. Met onze armen gespreid als vleugels proberen we te vliegen, helaas het lukt niet.

We zijn op ons retour. Het is waarachtig stil. De zon breekt door. De blazende wind geeft ons een ferme duw in onze bezwete ruggen. Aan de linkerhand spelen drie jonge hazen in het veld. De rammelaren boksen om andere redenen met elkaar. De vermoeide hond kijkt star naar rechts; dan hoef je links niets te zien. Dan… flits een vossenwelpje schichtig pal aan ons voorbij. Met ingehouden adem blijven we alle drie staan totdat het jong uit het zicht is verdwenen.

122 PLAYMATE

Skip heeft een nieuw speelkameraadje. Jimmy is zijn naam. Tijdens de eerste ontmoeting zakten beiden tegelijk door de voorpoten. Dit was voor Skip het sein om zijn specialisatie – meermaals om de eigen as draaien – uit te voeren, begeleid door een opgewonden blafje. Gewoonlijk schrikt dit andere honden zo af dat het bij een aanzet tot spelen blijft. De eenjarige Border Collie met de ijsblauwe ogen vond het echter prachtig en bootste het dansje meteen na, de blaf liet hij achterwege. Skip ging helemaal los en showde zijn andere talenten die meteen door de slimme Jimmy werden opgepikt. Zo rollebolden beide kunstenmakers een half uur lang. Het was een lust voor het oog om te zien. Toch maakte ik er een eind aan. Skip raakte vermoeid, maar wilde zich niet laten kennen. Tja, en een (jeugdige) Border Collie blijft gewoon doorgaan. De crux van dit verhaal: oudere honden willen nog best spelen, zeker als zich de juiste playmate aandient.

121 SKIP PAKT UIT (4)

Skip pakt de komende weken uit. Niet vanwege zijn verjaardag. Die viert hij in maart. Wat is de reden? En wie is die gulle gever? Skip zal het worst wezen. Hij smult heerlijk van de verfrissende tandenborstel. Hou de blog ‘Skip pakt uit’ in de gaten en lees wie de onbekende weldoener is. Los jij het mysterie op? Stuur een mail naar skip@kluifje.com Voor de winnaar valt er een unieke sleutelhanger te verdienen. 

120 CLAUDIA LUDWIG

Trouw volg ik het asielprogramma Tiere suchen ein Zuhause op WDR. Ik zou eigenlijk voor de arme zieltjes die een nieuw thuis zoeken moeten kijken, maar als ik eerlijk ben geniet ik vooral van mijn idool: de immer positieve presentatrice ( en schrijfster) Claudia Ludwig. Geen hond kan kwaad bij haar doen. Zo weet zij als geen ander aan zelfs het kleinste negatieve aspectje, een originele draai te geven. Deze keer moest een voormalige waakhond een pootje geven, dat was hem vóór de uitzending aangeleerd. Claudia stak haar hand uit waar de hond zijn voet op mocht leggen. De onwillige hond weigerde het trucje te doen en bestudeerde in plaats daarvan grondig haar hand. Claudia verklaarde direkt gevat: ‘Ein Traumhund, Er kann handlesen’. ‘Nah Du, Was hat das Leben noch für schönes für mich auf Lager?‘ vraagt ze liefdevol aan de hond. Het (thuis)publiek schatert het uit.

119 SCHONE SCHIJN

Gravende Skip krijgt in het bos voor de zoveelste keer ‘bezoek’ van een nieuwsgierige pup. Die willen altijd weten wat daar zo interessant is. Skip heeft geen behoefte aan pottenkijkers en reageert niet. Het is gewoon een kwestie van negeren: zie jij iemand, ik niet! De vrolijke pup volhardt door rond Skip te blijven huppelen en spelbuigingen te maken. Om van die ‘lastpak’ af te zijn, doet Skip net alsof hij bereid is om te spelen. Hij draait enkele cirkeltjes rond zijn eigen as en rent dansend voor de pup uit. Schijn bedriegt. De pup levert hij bij zijn baas af die hij indringend in de ogen kijkt: jij was toch je hond kwijt. Hier is-tie. Geen dank. Nee, geen moeite. Graag gedaan, hoor. Vooruit, een koekje dan. En weg is-tie.

118 WANDEL VOOR HULPHOND

Vandaag wordt er in Bussloo gewandeld voor het goede doel: stichting hulphond.

Morgen weten we of het record (1783 deelnemende honden) van vorig jaar verbroken is.

Door het wisselvallige weer (dat achteraf nagenoeg zonnig bleek) bedroeg het deelnemers dit jaar 1361. Meer weten over de stichting: www.wandelvoorhulphond.nl

117 BEET

Skip heeft zijn eerste tekenbeet te pakken. Resultaat een knikkerdikke bult in zijn hals. Boosdoener is een witte schapenteek. Vroeger was het mijden van vochtige loofbossen voldoende om de donkere teken te ontlopen. Helaas gedijen de verschrikkelijke vrouwelijke parasieten tegenwoordig ook op de heide. Regelmatig treft men ze nu zelfs in privé tuinen langs natuurgebieden aan. Zou het met het grote aantal grazende schapen in onze gemeente te maken hebben? Dat wordt  na elke wandeling op engerds in de vacht controleren. Jak!

116 VOLMAAKT

Tijdens een lange wandeling gedroeg Skip zich meer dan voorbeeldig. Hij bleef braaf aan mij zij, liep vlot mee zonder dralen, ellenlang gesnuffel of langdurige graafwerkzaamheden, gehoorzaamde perfect, gedroeg zich als een geduldige gentleman ten opzichte van andere honden ook al waren die soms wel erg opdringerig en haalde geen geintjes uit. Volmaakt zou je zeggen. Maar oh, wat is dat saai.

115 DAGVAARDIGING

Skip is dol op ‘kluitjes rollen’. Het is eigenlijk een luie variant op met een balletje gooien. Je rent achter het kluitje (of graspolletje) aan, probeert het quasi te pakken te krijgen en bent meteen weer startklaar voor een volgende gooi. Apporteren maakt geen deel uit van deze activiteit. In de tuin schoffel ik regelmatig grof zodat er de volgende dag harde stukjes grond ‘kluitjes’ liggen die ik kan gebruiken om te gooien of rollen. Schoffelen om enkel het onkruid te wieden, accepteert Skip niet meer. De oogst van gisteren voor vandaag was verregend. Eerst moest er weer een nieuwe voorraad worden aangelegd. Helaas vandaag geen kluitjes rollen, deel ik een teleurgestelde Skip mee. Hij meent dat ik de kluit aan het belazeren ben en blijft buiten in de tuin. Ik ga naar binnen en laat de deur op een kier. Een kwartiertje later wordt ik door Skip gedagvaard. Uit zijn half geopende bek valt een kluit.

114 VLAGGETJESDAG

Nee, Skip heeft niet het eerste tonnetje haring binnengebracht. Wel heeft hij zich in de eerste brasem van dit jaar gerold – door achteloze vissers op de oever achtergelaten. Het kostte hem weinig moeite om zijn bovenlijf in te wrijven. Hij verspreidt een lekker visluchtje, maar niet heus. Andere honden vinden hem reuze gewichtig en dat was nu net de bedoeling. Een zeer geïnteresseerde opdringerige Labrador plast zelfs over hem heen. Met stukjes schub in zijn vacht en een gelige markering op zijn kop wandelen we naar huis. De auto laten we staan. Die halen we vanmiddag wel op. Eerst thuis alle geurvlaggetjes wegboenen! Ook al zo’n heerlijk klusje, maar niet heus!

113 SKIP PAKT UIT (3)

Skip pakt de komende weken uit. Niet omdat kluifje dit jaar 5 jaar bestaat. Wat is de reden? En wie is die gulle gever? Skip zal het worst wezen. Hij smult er heerlijk van. Hou de blog ‘Skip pakt uit’ in de gaten en lees wie de onbekende weldoener is. Los jij het mysterie op? Stuur een mail naar skip@kluifje.com Voor de winnaar valt er een unieke sleutelhanger te verdienen. 

112 DRENKELING

Het meanderende wilde riviertje zorgde voor een onbedoeld avontuurlijke survivaltocht tijdens de IJslandse Hondendag. Stoere Skip sprong pardoes omlaag het sterk stromende water in, werd meegesleurd en beleefde enkele hachelijke minuten. Hij was niet bedacht op de steile kanten van het miniatuur ravijn en kon onmogelijk aan wal klimmen. Met uitpuilende ogen van doodsangst, crawlde hij tegen de stroom in. Nergens houvast en de verdrinkingsdood nabij. Pas toen hij zich liet meevoeren, kwam hij op een eilandje terecht. Hij moest echter nog een keer het woeste water trotseren om bij ons te komen. Ik was benauwd dat hij vanwege de koude kramp kreeg. Omdat hij een rattennest (dat zich net boven het wateroppervlak bevond) rook, durfde hij het water weer in en liet zich een eind meevoeren. Daar stonden wij met een lange boomstam klaar waar hij zich aan vast kon klampen. Op het nippertje klom hij aan wal, zodat de baas geen nat pak hoefde te halen.

111 SPOTTER

Skip heeft ontdekt dat eekhoorntjes enig zijn om te spotten. Wij moedigen deze activiteit aan: de vliegensvlugge klimmertjes met de pluizige pluimstaart zijn hem toch te rap af, honden kunnen immers niet vliegen. De nieuwe dimensie van dit spelletje is dat het doel ‘lokaliseren’ is: in welke boom bevindt zich het knaagdiertje. Een extra uitdaging hierbij is dat het eekhoorntje razendsnel van boom verwisseld. De machteloze blaf van de hond zorgt ervoor dat wij weten dat het diertje zich exact in die boom ophoudt. Als de hond de boom waarin het eekhoorn zit stelt, complimenteren wij hem: ‘Goed zo, knap gevonden’. Opdracht vervuld, hond fysiek en mentaal moe en content met zichzelf.

110 JA

Skip polst vaak van te voren of hij iets mag. Hij doet dit met zijn speciaal voor dit doel geprepareerde vragende houding in combinatie met zijn allerliefste blik. De verzoekjes kunnen betrekking hebben op: of hij even op het andere veld mag snuffelen, in het water mag, naar een bepaalde hond, ander dier of persoon toe mag, of de deur open mag. Natuurlijk vraagt hij alleen mijn toestemming als hij zeker is van het instemmende antwoord ‘ja!’ Twijfelt hij, of weet hij zeker dat ik ‘nee’ zal zeggen, dan laat hij de aanvraag achterwege en doet gewoon wat hij denkt dat hij moet doen.

109 TEUNTJE

Ruwharige Jack Russell Teun zit altijd aan de flexlijn vast. Dat heeft een reden. Ooit is ze vast komen te zitten in een onderaardse gang en dat drama willen haar baasjes nooit meer meemaken. Omdat het vandaag keihard en aanhoudend hoost, mag Teuntje loslopen. Konijnen blijven met dit weer toch droog in hun ondergronds holletje. Teun verzet geen stap en wacht bibberend bij de auto, terwijl haar baas al honderd meter verderop is. Vindt ze het eng zonder de zichtbare verbinding tussen haar en de baas, vertrouwd ze zijn goedbedoelde actie niet en is ze achterdochtig, of heeft ze eenvoudigweg een hekel aan regen? De liefdevolle baas besluit haar niet langer te tarten, zet haar weer in de auto en rijdt huiswaarts.

108 WIND

Tijdens de rit naar het hondenbos zien we een trits Shetlanders dicht met de flanken naast elkaar in een weiland staan. Ze staren in dezelfde richting. De hond en ik kijken beid in het voorbijrijden achterom wat daar zo interessant is. Niets bijzonders, zo op het oog. Op de open heide staat een kudde schapen, hun neuzen wijzen eensgezind dezelfde kant op als de pony’s. Ook hier weinig actie. Ik sla de kraag van mijn jas omhoog. Br. Dat is het! De onaangenaam blazende wind doet de hoefdieren in de luwte staan.

107 VLUGGERTJE

Een jogger passeert twee Duitse Greyhounds. Beide windhonden trekken een sprintje en halen de bezwete man met gemak in. Als de honden weer naast de baas lopen zegt deze: ‘Snappen jullie waarom ze dat in Nederland hardlopers noemen?’

106 SKIP PAKT UIT (2)

Skip pakt de komende weken uit. Niet omdat de Paashaas is langs geweest. Wat is de reden? En wie is die gulle gever? Skip zal het worst wezen. Hij smult lekker lang van de hotdog. Hou de blog ‘Skip pakt uit’ in de gaten en lees wie de onbekende weldoener is. Meeraden? Stuur een mail naar skip@kluifje.com en maak kans op een unieke sleutelhanger.

105 BRITT

Laatst had ik er al aan gerefereerd: de magisch krulstaart van Skip in de ogen van koters. Deze keer klampte ons een geblondeerd hittepetitje van een jaar of 18 aan. Ze vroeg of ze Skips staart mocht aanraken. ‘Hoezo?’, vroeg ik. ‘Ik wil mijn hand tussen het handvat laten glijden om te weten hoe dat voelt, twee uiteinden die in de rug verankerd zitten’, antwoordt ze. Duidelijk een geval van de Chihuahua-generatie: hondje als handtas!? Ik vertel haar dat het een gewone staart is die in een krul gedraaid zit. Ik vraag toestemming aan de hond en rol de staart ter demonstratie eventjes helemaal uit. ‘Ach, wat zielig’, constateert ze, ‘vet moeilijk om die de hele dag omhoog te houden.’ Help, Britt is aanstekelijk!

104 DE (S)KIP OF HET EI

Skip vond een vers kippenei op het erf van vrienden: un pièce de resistance. Als een kostbaar Fabergé juweel pakte hij het in de bek en liep er zo een tijdje mee rond. Hij wist niet wat hij ermee aan moest: is het om op te eten of om mee te spelen? Hij liet het op het gras vallen en rolde er wat mee. Mm, interessant, doch vreemd object. Onze gastheer prikte met zijn vinger een bluts in het ei en liet Skip de eigelei proeven. Dat smaakte naar meer. Hij kraakte het ei doormidden en likte het uit. Pasen wordt een makkie voor Skip.

103 HIER!

Op de hondenschool leer je het appel ‘hier komen’. ‘Hier’ klinkt zo bazig. ‘Ga je mee?’, nodig ik de hond uit, of ‘kom!’. Het is een retorische vraag die actie van zijn kant impliceert. De strekking is wel dat de hond het vriendelijke verpakte commando opvolgt. Sowieso roep ik de hond zo weinig mogelijk. Dat moet ook niet hoeven; een trouwe hond volgt zijn baas. Bovendien heeft een spaarzaam verzoek beduidend meer impact.

Op fluiten, een neutrale oproep, reageert de hond door oogcontact te maken. Het heeft attentiewaarde, hij ziet het niet als een invitatie om te komen. Aan het indringend gefluit van andere hondenwandelaars geeft hij gehoor door met zijn oren het geluid te lokaliseren. Fluit de baas de tune van Bonanza of Ivanhoe dan volgt hij vrolijk en jolig het ritme terwijl hij op ons afrent.

102 SKIP AND THE CITY

My dog Skip is een vrijbuiter en absoluut geen stadse hond - te druk, teveel herrie en verplicht aan de lijn. Vertrek ik via de achterdeur naar buiten om bijvoorbeeld brieven op de post te doen of te shoppen in het centrum, dan maakt hij zich onzichtbaar in zijn mand, benauwd dat hij mee moet. Verlaat ik het huis via de voordeur, dan hoef ik niet te vragen of hij meegaat: Joepie, we gaan met de auto naar het hondenbos of struinen langs de uiterwaarden. Gisteren zou ik in Düsseldorf gaan winkelen. Gewoonlijk weet de hond dat, als ik opgetut ben, dit geen gezamenlijk uitstapje in de ruige natuur wordt. Ondanks dat ik hem waarschuwde, wilde hij mee. Onderweg besloten we om dan maar naar Mönchen Gladbach te gaan, iets rustiger en net voor de winkelstraat ligt een immens park. Het park vond hij dan nog wel oké. Aan zijn platte oren en veelvuldig gapen merkte ik dat hij de promenade inclusief winkelend publiek maar niks vond. Het werd een verkort tripje, en toch belandde ik met tassenvol thuis.

101 DE LIFT

Skip stapt in de lift van het appartementencomplex. De deuren sluiten. Ik druk op het knopje van de tweede etage. De lift zoeft onhoorbaar. Op de tweede verdieping openen de deuren. We stappen uit op een identieke corridor. Ik vind het heel normaal. De wonderlijke blik van de hond doet me pas nadenken: je stapt in een minuscule ruimte, een toverdoos, om er vervolgens weer uit te stappen. Waarom? Schijnbaar verandert er niets en toch is er iets gebeurd. Deurtje open, deurtje dicht. Dan… de tussendeur naar de galerij. De hond wacht zittend tot ik de klink omlaag druk. Maar de muurcensor voor rolstoelers zorgt ervoor dat de deur vanzelf openzwaait. De hond is er vast van overtuigd dat hij magische krachten bezit. Nu wacht hij telkens mooi zittend voor elke lift- of glazen deur in de heilige overtuiging: Sesam opent zich. 

100 SKIP PAKT UIT

Skip pakt de komende weken uit. Niet omdat dit de 100^ste blog is, ook niet omdat kluifje 5 jaar bestaat. Wat is de reden? En wie is die gulle gever? Skip zal het worst wezen. Hij smult heerlijk van de rol kalkoen/cranberry koekjes. Hou de wekelijkse blog ‘Skip pakt uit’ in de gaten en lees wie de onbekende weldoener is.

99 Internationale Zwerfdierendag

Op 4 april staat het Animal Foundation Platform een moment stil bij de miljoenen zwerfdieren wereldwijd. Om bewustwording te creëren, om te overdenken hoe we in onderlinge samenwerking en verbinding iets aan het immense zwerfdierenleed kunnen doen. Kijk ook op: www.animalfoundationplatform.nl

98 1 APRIL

Op de heide strompelt Heidewachtel C. op drie poten richting bazin. Het vierde pootje houdt ze opgeheven. Steekt er bijvoorbeeld een doorn in haar voetzooltjes dan is dit het sein voor haar bazin om in actie te komen. C. rekent terecht op haar. Vanzelfsprekend controleert haar bezorgde bazin de voetzool. Dit keer geen stekel, splinter of grasaartje. De rasechte comédienne had vol in de paardenvijgen getrapt en liet haar bazin – die altijd een handdoek bij zich heeft omdat C. een hekel aan natte voeten heeft - het vuile werk opknappen. Ja, op 1 april is humor om te lachen.

97 INVAL

Onderweg krijg ik een inval. Die krijg ik wel vaker, maar deze was te mooi om te laten lopen. Ik pak mijn mobiel en tik wat steekwoorden in – ik beschik nog over zo’n ouderwets toestelletje zonder toetsenbord. Opschrijven duurt eeuwig zo. Skip wil dat ik mijn aandacht verleg en komt dwingend tegen me aan staan. Hij vindt het allesbehalve leuk dat ik bezig ben met schrijven en niet toekijk wat hij aan het doen is. Direct als mijn telefoontje in de jaszak verdwijnt, steekt hij zijn kop in een verse molshoop. Ik mag, nee moét lijdzaam wachten en vooral niets missen van wat hij doet!

96 ZELFVERMAAK

Een nieuw piepspeeltje is prompt favoriet. Hij krijgt er aandacht mee en het klinkt anders dan zijn rubberen kip of stinkdier. Nadat hij vanmorgen in het bos een laag over de grond scherende merel voor een eekhoorntje aanzag en er vrolijk achteraan marcheerde, wist ik dat hij vandaag voor alles in zou zijn. Thuis, na allerlei intelligentiespelletjes, blies hij stoom af met de nieuwe pluche fazant die alle hoeken van de tuin zag. Het bijbehorende kokkelgeluid hoorden we een half uur lang, toen legde Skip de fazant eindelijk het zwijgen op.

95 LUIE HOND

Heel sporadisch moet Skip een ‘dagje’ op ons huis passen. Lekker niksen en luieren op kussen. Verder is het een kwestie van blaffen (en bijten) als er ongewenste vreemdelingen willen binnendringen en eventuele post in ontvangst nemen en op stapeltjes leggen. Men zou denken dat Skip vandaag goed uitgerust moet zijn. Waken kost echter zoveel energie, dat hij vandaag moet uitrusten. Tijdens de fotosessie viel Skip zelfs zittend in slaap.

94 MAG UT?

Van de geboorte van eentje waren we getuige. Intussen zijn er vier Galloway kalfjes geboren van vier verschillende moeders. Houterig stappen ze in de wei. De kleintjes lijken net Bouviertjes. Bouviertjes die Skip heel graag zou terugbrengen naar hun moeder of als groepje zou willen stellen. En als Skip heel graag iets wil dan gaat hij mooi zitten, kijkt me, hoofd over zijn schouder, heel lief vragend aan: Ah, mag ut? Het is best moeilijk om hem te weerstaan. Maar naar de koetjes gaan is totaal geen optie. Jammer Skip: ut mag niet.

93 NEEM (G)EEN HOND

Vandaag lanceerde de hondenbescherming haar nieuwe campagne: neem (g)een hond. Je kunt ook van honden houden door er geen te nemen. Meer info: www.hondenbescherming.nl

92 ZON, ZEE EN ZAND

Skip kon zijn strandcheque meteen verzilveren. Nog te koud om te zwemmen, maar heerlijk spetteren en spatteren in laag water, kuilen graven in het mulle zand en gewoon lekker uitrusten en om je heen kijken.

91 ER IS ER EEN JARIG, HOERA!

27 Maart is de dag die je niet vergeten mag. Onze oogappel Skip werd vandaag 8. Dit jaar geen dogpawty met veel vrienden, ballonnen of slingers – vorig jaar hadden we groots uitgepakt omdat Skip Abraham zag. Wel bepaalde Skip alles op zijn geboortedag, vierde hij een bescheiden feestje met veel verjaardagspost (Skip krijgt meer post dan ik!) enige cadeautjes (een compleet verzorgd dagje strand) en lekkere hapjes in overvloed, en zijn allerliefste vriendinnen Cruzer en Byker en hun baasjes. Zijn favoriete geschenk was meteen een pluche fazant die Marly op de kop had getikt en die hij niet meer losliet.

Organiseer je eigen hondenfeestje. Tips: op SPEELS let’s party.

90 JOH, GA FIETSEN

Skip verafschuwt sinds vorige zomer langdurig gerinkel van een specifieke kinderfietsbel. We hadden gehoopt dat deze irreële angst door de lange winter uit zijn geheugen was gewist, of dat het jongetje zijn fietsje was ontgroeid, was verhuisd of een andere hobby had gevonden. Helaas. De speeltuin achter ons huis werd zaterdag bevolkt door kinderen die een hele middag om het hardst kresen en gilden, en het jongetje bleef rondjes draaien op zijn fietsje inclusief aanhoudend gerinkel van de fietsbel. Afleiden hielp even. Maar je kunt niet bezig blijven met het uitputtende keeperspelletje (kluitjes op het gazon van links naar rechts gooien). Skip kon het uiteindelijk niet meer kan aanhoren (zijn die ouders soms doof?) en vertrok net als Bor de Wolf naar het enge bos (onder mijn bureau op kantoor) ver weg van alle irritante geluiden. Gisteren hadden de meeste gezinnen hun zondagse uitstapje. Vandaag en morgen blijven de kinderen op de tussenschoolse opvang (ik houd dat tegenwoordig allemaal bij). Skip kan dus twee dagen ongestoord buiten genieten van het zonnetje en de hemelse rust.

89 VOORUIT

Waar een ander moeite heeft met het onthouden ‘of de wijzers nu vooruit of achteruit moeten’, heb ik last van mijn biologische klok. Ik ben niet één uur in de war (het tijdsverschil), maar compleet het tijdsbesef kwijt. Op de gekste momenten heb ik trek en de luiken van mijn ogen vallen om 16.00 uur al half dicht. Ik ben niet vooruit te branden. Aan de hond merk ik het ook. Hij slaapt uit in plaats van dat hij ‘eerder’ wil wandelen, en komt op de meest vreemde tijden met zijn riem of voerbak aanzetten. Pas over een paar dagen zitten we beide weer in ons vaste ritme en lopen we weer in de pas.

88 IN DE KRUL

Skip wandelt graag in de periferie van de stad. Ruim opgezette buitenwijken met veel groen zijn een uitdaging: om elke hoek wacht een verrassing. Vandaag waren het twee schattige kleutertjes die vroegen of ze Skip mochten aaien. Dat mocht, want Skip krulde al gelijk tegen het meisje met de blonde vlechtjes op; een teken dat hij graag aangehaald wilde worden. Ze omhelsde hem innig en Skip ging er eens goed voor zitten. Het broertje zat met prangende vragen. Was Skip een echte witte wolf? (Nee, het is een hond). Wist ik dan wel dat honden van wolven afstammen? (Joh! Echt?) En… vindt hij het niet vervelend om constant zijn staart omhoog in een krul te dragen? Hij zei het heel empathisch. Ik vertelde hem dat de staart aangeboren in de krul zit en altijd op de rug rust. Hij was gerustgesteld. Maar… hoe. Zijn kleinere zusje pakte hem resoluut bij de hand. Kom, we gaan. Voordat ze om de hoek verdwenen, wierp het meisje Skip nog enkele kushandjes toe: Dahag, lieve hond! Skip beantwoordde met hevig kwispelstaarten. Voor hem had het nog uren mogen duren.

87 WEERZIEN

Na een lange winter eindelijk weer een keertje naar Nonkel Jacques op de boot. Skip was zo blij dat hij in de haven bijna tussen wal en schip viel. De honden herkenden elkaar direct. Van Max die normaal de boot met verve verdedigt, kregen we een hartelijk onthaal. Heerlijk op het zonneterras pintjes gepakt, waar Skip uiteraard niet bij ‘koekjes’ Jacques was weg te slaan.

86 GEEN GEZEIK

Skip plast zoals het hoort: met zijn poot omhoog. Je hebt van die bedrijvige reutjes die geen boom of lantaarnpaal kunnen zien af ze moeten er een privaat berichtje achterlaten. Skip is geen overdreven plasser. Aan het begin van de wandeling plast hij twee of drie keer en dat is dat. Heeft hij thuis hoge nood – bijvoorbeeld omdat hij tijdens het uitlaten (zwemmen) veel water heeft gedronken – dan wil hij dat het liefst buiten zijn territorium doen. Omdat we niet aan het wandelen kunnen blijven, wijs ik hem op onze tuin. Als het dan niet anders kan wil hij daar wel wateren, dat moet dan wel ongezien. Dus: niet als een stoere bink met een opgeheven pootje, maar als een stiekeme geit met de achterpoten gestrekt klateren. Ook al mag het van de baas, hij wil geen gezeik!

85 KIKKERDRIL

Opa heeft sinds twee dagen last van een onverklaarbare bromtoon in zijn oren. Skip ontdekt de oorzaak. In de vijver klonteren kikkers samen in een zwarte gelatineachtige  brei, de kikkerbillen naar beneden gericht, het kopje net boven het waterpeil. Het monotone, brommende geluid dat klinkt als een stationair draaiend motortje, trekt Skips aandacht. Had hij niet aan de lijn gezeten, dat was hij subiet de plomp ingedoken. Geschrokken springen zonnebadende kikvorsen aan de waterkant in gehurkte houding het stilstaande water in. Skip vliegt alle kanten op. Hij heeft dus niets geleerd van zijn eerste aanvaring met een pad vorig jaar. Toen hij werd ‘gekust’ kreeg hij minutenlang schuim rond zijn bek, zijn tong was verlamd en hij bleef niezen. Nadat we zijn snuit onder water hadden geduwd en met een zakdoek hadden schoongewreven was het over. Zodra de kikkers hun klusje hebben geklaard, is ook opa’s orenplaag verdwenen.

84 DE AANSLAG

Skip wil de tuin in. De verandadeur staat op een grote kier. Hij hoeft er slechts zijn kop door te steken en de deur zal open zwaaien. Toch zal Skip dit nooit doen. In een vorig leven heeft hij namelijk al eens een aanslag van een dichtklappende deur ternauwernood verijdeld. Angstvallig wacht hij voor de dorpel totdat ik hem naar buiten laat. In de kersenboom landen twee grijze duiven die vinden dat ze bij ons huis horen. Steeds gebruiken ze dezelfde tak als stortplek om hun uitwerpselen naar beneden te kieperen. Daarom pint er een poepschepje op het paaltje. Want laat dat plekje, nu nèt Skips lievelingsplekje op het gazon zijn. Krek voordat het bombardement losbarst (alweer een aanslag op zijn persoontje?), schuift Skip een metertje verderop tegen het paaltje. Juist ja, waar het schepje bovenop staat en… omvalt, rakelings langs Skips kopje. Mopperend slaat het bijna-slachtoffer op de vlucht en verkiest om veiligheidsredenen de plek onder mijn bureau.

83 OCHTENDGYMNASTIEK

Direct na het opstaan rekt en strekt Skip zich gracieus als een geschoolde balletdanser. Hij doet dit slechts eenmaal. Elke morgen probeer ik dat met mijn camera te vangen. En altijd ben ik net te laat. Bij zonsopgang was ik voorbereid: het fototoestel stand-by in een geprepareerde hinderlaag waar ik hem opwachtte. Skip was totaal verrast; dat zie je aan zijn rechteroor dat nog in de slaapstand staat. Iets te dichtbij ingezoomd, maar een kniesoor die daar op let.

82 LOZEN

Op de dijk wordt Skip ‘opgejaagd’ door een adolescente Heidewachtel. Skip probeert hem te lozen door richting mij te rennen. Hij mist me net achter de katjeswilg die al volop bloeit en neemt aan dat ik al doorgelopen ben. De Heidewachtel ziet Skips wanhopige actie als een welkom spelletje en zet de achtervolging. Uiteindelijk zijn ze slechts twee kleine stipjes aan de horizon. Daar komt Skip pas tot de conclusie dat ik nog nooit zover had kunnen zijn, draait zich om en snelt het hele eind terug naar waar hij mij voor het laatst gezien had, de Heidewachtel in zijn kielzog. Helemaal bekaf ‘verschuilt’ hij zich achter mijn benen. Op hetzelfde moment fluit de baas van de Heidewachtel die direct richting zijn baas vertrekt. Skip grijst: zo die heeft híj handig geloosd!

81 ONDERHOUD

Eenmaal in de week pleeg ik uitgebreid groot onderhoud aan Skip. Zodra ik de benodigde attributen uit de kast pak, ligt Skip al wijdbeens. Van een borstel-, kam- en strijkbeurt kan hij ontzettend genieten. Zeker als ik tijdens het borstelen vertel hoe mooi hij is. Het moet gezegd worden: de vacht is daarna heerlijk zacht. Nog even zijn oren checken en de tandenborstel wordt tevoorschijn gehaald. Na het tandenpoetsen krijgt hij als beloning een extra streepje tandpasta met leversmaak over een kauwlapje verdeeld. Ik weet zeker dat zaterdagochtend zijn favoriete begin van de dag is.

80 UITKIJKPOST

Gisteren schreden er twee statige witte zwanen over de drukbereden straat, ze wilden zich op het vluchtheuveltje nestelen. Cruzer en Byker kregen in hun tuin onverwacht bezoek van drie hopeloos verliefde eenden. Het is niet meer dan redelijk dat Skip in onze wilde tuin iets spectaculairs verwacht. Daarom heeft hij zich op de vlonder van onze veranda geposteerd: de ultieme uitkijkpost om alles wat waggelt, krioelt, vliegt, sluipt in de gaten te houden.

O ja, en zijn wolvenkussen sleept hij dan mee. Want als je lang moet turen, kan je nek wel een comfortabel stutje gebruiken!

79 TEMPERATUREN

Na het debacle van gisteren zet Skip vandaag langzame stapjes in het water, in plaats van er met zijn volle gewicht in te springen. Voorzichtig temperatuurt hij het water met zijn onderbuik. Zo gaat het goed. Hij is dorstig van alle geren (en smakelijke beloninkjes) en drinkt veel, heel veel. Uit het water, sprint hij meteen het weiland en hurkt. De waterkoude plens in zijn buik zorgt ervoor dat hij acuut een extra drolletje draait. Zo wordt er meteen weer plaats gemaakt voor nieuwe koekjes.

78 DOMME BLONDJES

Zonder na te denken gooit de baas een baksteen die ongelukkig op het wandelpad ligt, in het water. Doldrieste Skip duikt er onmiddellijk overmoedig achteraan. Plons, kramp, au. Het water is nog lang niet op zwemtemperatuur en daar zijn Skips spieren onvoldoende op berekend. Hij krijgt een pijnlijke kramp in beide voorpoten. Jammerend hinkt hij het kiezelstrand op. Aujoe. De baas knijpt en wrijft de zielige pootjes droog en warm. Skip is weer snel op de been. Tja, sommige dingen zijn moeilijk af te leren.

77 IN YOUR DREAMS, BABY

De bijna achtjarige leeftijd Skip droomt nog vrijwel dagelijks. Het maakt niet uit of dat tijdens een hazenslaapje of gedurende de nachtrust is. De verbazingwekkendste geluiden in allerlei toonaarden passeren de revue: blaffen, grommen (of een combinatie daarvan) of piepen. De opgewonden klanken worden begeleidt door spartelbewegingen van zijn poten, trillende snorharen, knipperende oogleden, de smakkende dynamiek van zijn verlekkerde bek of een schaarse kwispel. Zijn baas slaapwandelt zelden, droomt weleens hardop, en snurkt soms. Ditmaal werd Skip gewekt door Wims gesnurk dat overging in een soort hondengegrom. Lokte Wim opzettelijk een reactie uit, of is hier echt sprake van een nieuw fenomeen: verhondsen?

76 MISTIG

Dichte nevel hangt boven de grond. Voor mijn gemoedsrust krijgt Skip net als de meiden de bel aangebonden. Hij ziet het als een provocatie en gaat meteen in de vijfde versnelling. Kraaien scheren rakelings over de grond, ze dalen en stijgen op de strip gras als betreft het een officiële landings- en startbaan. Gedrieën zetten de honden de achtervolging in. Daar spotten ze ook het eerste jonge konijntje van 2012. Met een jumpstart schiet het in het dichte struikgewas. Zelfs Cruzer piept van opwinding. Wel een kwartier wordt er rond de kale bramenstruiken gedanst. Dan nog het Go huntspelletje (zie blog 14) en de honden zijn helemaal afgepeigerd. Deze keer wordt er niet tegengestribbeld als we het vertreksein geven.

75 NIKS AAN DE HOND

Zolang het ’s morgens fris is, frisbeeën we nog. Skip vliegt alle kanten op en maakt de mooiste salto’s. Dan zwiep ik de frisbee richting een, wat ik aanneem, glooiend heuveltje is. Skip scheert in blind vertrouwen achter de frisbee aan het hellinkje op. Plots stort hij naar beneden. We houden ons hart vast en wachten. Geen Skip. Als we eindelijk om de hoek durven kijken, zien we een ietwat beduusde Skip op vier poten. De helling blijkt een oud bouwsel dat aan de achterzijde gestut is en loodrecht stopt. Mijn blunder loopt met een sisser af, oef. Sterker nog, op de terugweg rent Skip zelf het plateau van het te hoge heuveltje op om er opnieuw af te buitelen. Is dat zijn manier om mij gerust te stellen dat er niks aan de hond is?

74 DEKSELS!

Frisbeeën is voor de speler intensief en voor de kijker spectaculair. Tijdens het vangen maakt freestyler Skip adembenemende draai- en springbewegingen. Zijn favoriete schijf is een slap nylon geval. Waar hij veel succes mee oogst is het oprapen van de flexibele frisbee. Met zo’n dubbelgevouwen taco met groenvoer tussen zijn kaken, heeft hij de lachers op zijn hand. Bovendien heeft hij een handige manier uitgevonden om de disc te vervoeren: na afloop van elke game hangt hij de rand over een of beide hoektanden. Een origineel gezicht om de frisbee zo te zien bungelen. Ja, Skip haalt alles uit de kast om zijn publiek te vermaken.

73 NAAR BUITEN

Vandaag is de eerste dag dat je als baas op een beschut plekje in je eigen tuin van de zon kunt genieten. Nog even een drankje voor erbij halen en dan op de stretcher genieten. Skip, die al dagen verlangde om samen buiten te vertoeven, dacht dat het zonnebed voor hem werd klaargezet en was er pontificaal op gaan liggen. En opgestaan, is plaats vergaan!

72 HATSJIE

Honden niezen meestal om hondse zaken, zelden omdat er iets in hun neus kriebelt. Bijvoorbeeld om een impasse te doorbreken en zo spanning af te bouwen; ze weten even geen raad met een netelige situatie en bijgevolg niezen ze een keer. Zo winnen ze tijd om de aandacht te verleggen. Of, ze begrijpen niet wat je bedoelt en willen met niezen zeggen: ‘Leg uit, wat wil je van me?’ Skip moest niezen bij ‘sokken uit de la halen’. Snapte hij de opdracht (expres) niet of was het laatje gewoon stoffig?

71 SAAI

Vandaag was een saaie grijze dag. Tijdens de boswandeling sjokten Skip en zijn vriendinnen routinematig en als makke schapen achter ons aan. Skip had daarom alle hoop gevestigd op vertier in eigen tuin. Al twee dagen achter elkaar is er een ongewenste vreemdeling in de tuin: een zwarte kat die merels vangt, plukt en verschalkt - overigens exclusief veren en pootjes. Skip verdenkt de kat ervan hem de moorden in de schoenen te willen schuiven (wij weten dat de kat de boosdoener is) en zou hem graag onder handen willen nemen. Maar het regent. Dus de kat ligt waarschijnlijk ergens voor knapperend haardvuur, en Skip ligt noodgedwongen binnen voor de achterdeur te hopen op betere tijden.

70 GOEIE ACTIE

Skip is in aantocht. Cairn Terriër Saartje gaat plat op de grond liggen. Terwijl hij nadert schiet zij aanvallend naar voren. Skip ziet slechts Saartjes vrouwtje die pal achter haar klaarstaat met een koekje in de hand. Ik houd mijn hart vast, dat wordt vast een frontale botsing. Skip springt behendig over Saartje die meteen bukt en een snoekduik maakt. Een ongeëvenaarde circusact, indien we ze dit op commando konden aanleren.

69 RUI

Menige hond verliest nu al spontaan zijn haren. Door te borstelen verwijder je de ondervacht sneller en de hond heeft het meteen minder warm. Eigenaars die hun hond buiten in de vrije natuur borstelen doen dit omdat ze thuis geen ronddwarrelende haren willen hebben. Het tweede argument zijn vogels die de afgedankte hondenjas graag zouden gebruiken als nestmateriaal. Persoonlijk vind ik zo’n achtergelaten berg haren nogal onsmakelijk. Navraag bij de Vogelbescherming leert dat  sommige vogels  dierenharen of –wol in hun nest vlechten, maar zeker niet allemaal. Bovendien is zakken vol in het bos achterlaten natuurvervuiling. Beter is het om de haren in de afvalbak te deponeren. Of je neemt de haren mee naar huis en hangt steeds wat plukjes her en der in de tuin op. Zo kun je met eigen ogen zien of vogels met de hondenharen aan de haal gaan.

68 HET AXE EFFECT

Op de parkeerplaats troffen zich, geheel bij toeval, een stuk of zes Retrievers plus Skip. Een gezellige kennismaking die uitmondde in een speels kluwen onderzoekende honden die zich sterk met elkaar vereenzelvigden. Niet eens zozeer vanwege het ras, maar vanwege de herkenbare geur; het bleken allemaal gecastreerde reuen. Eén nam het initiatief tot een polonaise en klampte zich vast aan een lotgenoot. Het werkte aanstekelijk en zo ontstond er een sliert honden met Skip als hekkensluiter. Zouden ze dit nu bedoelen met ‘het Axe effect’? Op zo'n komisch moment ben je helaas altijd te laat met je camera.

Krap maart en de eerste hommel meldt zich al. Zij danst boven de gravende Skip. Het is een gezellige schommel van een hommel, daarom gok ik op een wijfje. Het zijn juist de vrouwelijke hommels die een angel hebben waarmee ze kunnen steken. Vorig jaar hadden Skip en ik een pijnlijke aanvaring met een wespennest dat hij per ongeluk verstoorde. Gevolg: Skip werd in zijn lip gestoken en ik in de muis van mijn hand. Voordat het deze keer hommeles is, heeft Skip zich al een stuk verderop verschanst.

66 ACHTER SLOT EN GRENDEL

Heerlijk als je een nieuwe aanwinst mag bewonderen. Alle pups zijn leuk, maar Samojedenpup Kayuk is een maagdelijk wit wolbaaltje om te zoenen. Knap negen weken oud en hij palmt ons al helemaal in. Wat een mooie knikkers, wat een open houding. Skip vond hem lief en was best bereid om even met hem te spelen. Even, want de bijna achtjarige Skip is niet meer zo speels. Hij had zelf een oplossing bedacht. Skip stapte in de Kayuks bench en zette zichzelf ‘veilig’ achter slot en grendel: de omgedraaide wereld.

65 OP DE LOOP

De eerste mooie voorjaarsdag en de jacht op de hondenwandelaars is weer geopend. Meteen troffen we tot onze grote ergernis de eerste patrouille aan. Kriskras reed de dieselauto van de Boa’s door de natuur en zette de achtervolging in. Ten einde raad verscholen ze zich achter de bosjes om als de eerste de beste potloodventer te voorschijn te komen en ons op de bon te slingeren. We zijn onze stalkers te slim af door struinpaadjes te nemen. Kan op dit soort kinderachtige kat- en muisspelletjes niet bezuinigd worden?!

64 MEETELLEN

Het is zeer mistig. Voor de zekerheid krijgt Skip, net als de meiden, de bel om. Achteraf bleek het overbodig geweest. Omdat de honden zo goed hadden gehoorzaamd, mochten ze een beloning. Ik brak wat Frolic® rondjes in vieren. Bij het uitdelen raakte ik de tel kwijt. Wat maakt het uit als de een er toevallig eentje meer heeft dan de rest, zou je zeggen. Ze komen niets te kort en honden kunnen toch niet tellen. Fout! Cruzer blijkt een rekenwonder. Ze wist zeker dat zij minder had gekregen dan de rest, en bleef mooi zitten. Pas nadat ik haar het ontbrekende brokje had toebedeeld, stonden we quitte.

63 LASSIEHOND

We ontmoetten een jongen met een Collie. Hij vertelde ons dat hij als kind door de verhalen van opa, die de ‘echte’ had gehad, gefascineerd was geraakt door Lassie. Zijn droom, een Lassiehond hebben, had hij nu verwezenlijkt. Onbedoeld zorgde het succes van het boek, de film en de tv serie van Lassie voor eeuwige belangstelling. De naam Lassie raakte vrijwel meteen zo ingeburgerd dat tot op de dag van vandaag elke Lassie lookalike voorzien van een heuse stamboom, in plaats van met zijn de erkende rasnaam Schotse Herdershond of Schotse Collie, wordt aangeduid met de filmnaam. En als zelfs eigenaars van de Schotse Collie daaraan meewerken, dan is het niet zo verwonderlijk dat niemand de ware toedracht kent.

Weetje: De rol van Lassie (spreek uit Lèssi) wordt al generaties lang vertolkt door meerdere Lassies (Schots voor meisjes) en Laddies (Schots voor jongens) die afstammen van Pal, de eerste Lassie. Pal werd destijds ook al bijgestaan door verschillende familieleden. Elke hond had zijn eigen specialiteit. Geen enkele kijker merkte het verschil.

62 KLOKKEN

De grote zware stationsklok hangt statig boven de deur. Na meer dan dertig jaar trouwe dienst houdt de klok het opeens voor gezien en valt van de muur. Zomaar. Met een oorverdovende bons raakt de klok de keukenvloer. Het vensterglas spat alle kanten uit. De baas die zich op het kantoor bevond, botst in alle commotie bijna tegen de hond aan. Die stapt danig van zijn stuk weer in zijn mand. Met platte oren kijkt hij hem aan: ik heb niks gedaan, hoor. Ik ben me, net als jij, wezenloos geschrokken! De klok is niet meer te repareren: de metalen kast heeft een deuk opgelopen en het uurwerk loopt niet meer: de klok heeft zich als het ware zelf uitgeklokt. Totdat er een nieuwe hangt vertrouwen we op onze hond als tijdsaanduiding. Hij weet immers precies op de minuut af wanneer het etens- of wandeltijd is.

61 LACHUH!

Twee hardlopers in felgekleurd joggingpak stoppen bij het parkbankje. De man en de vrouw stretchen hun spieren door één voor één de benen op de leuning te leggen en voorover te buigen. Nieuwsgierige Skip scherrelt er traag omheen. Hij bekijkt het sportersceremonieel aandachtig en denkt: de poot omhoog, een makkie! Hij strekt zijn poot zover mogelijk omhoog tegen de iele berkenboom die pal naast de bank staat en watert. Vervolgens rekt hij zich overdreven uit. De twee joggers zien het verband en proesten het uit.

60 SUPERMAN

Is it a bird, is it a plane? No… it’s Superman! De Nederlandse variant was vroeger een flauw kindermopje: Jantje rekende zich rijk toen hij vanaf de bovenste etage een rijksdaalder zag liggen. Naarmate hij verder afdaalde werd de munt een gulden, een kwartje… en bleek uiteindelijk op de stoep een duppie. Ik moest er plots aan denken toen de hond behoedzaam en met bevende poten een onbekende kolos op ons pad benaderde. Is het een gestrande walvis, een dood rund? Nee… het is een verdwaald kerstboompje. Om geen gezichtsverlies te lijden, urineerde hij er met een hoge straal tegenaan, schudde zijn vacht uit, schraapte zijn nagels in de grond en liep zonder omkijken door alsof hij wilde zeggen: totaal oninteressant.

59 BALLENJONGEN

De dag ervoor hadden we golfballen geraapt, terwijl de hond een flink eind verderop met zijn kop onder de grond groef. Hij kon onmogelijk in de gaten hebben gehad wat wij aan het doen waren. Wel hebben we hem achteraf onze ‘buit’ getoond. Vandaag moet en zal hij per se naar een stuk terrein waar het verboden toegang voor hem is. We zijn nieuwsgierig naar zijn drive en laten hem gaan. Hij schiet een schuttersput in en spurt direct met bolle bek naar ons terug. Voor mijn voeten legt hij een bemoste golfbal neer. Die moet daar dus al langer gelegen hebben en de hond wist dat. Ik sta er altijd weer versteld van dat honden die zogenaamd niet zouden kunnen denken, zelfs verbanden kunnen leggen en daarnaar kunnen handelen. Skip de wonderhond werd uitbundig geprezen en voorzien van de ultieme beloning: Frolic®.

58 VOORRAAD

Waarom kopen wij kluifjes als hij er toch niet op knaagt, vraagt de oplettende lezer zich terecht af? Skip knauwt inderdaad liever op dunne dental chips, helaas zijn deze niet altijd in de gewenste dikte voorradig. Bovendien heeft hij soms gewoon trek in een lekker groot been waar hij urenlang op kan knagen. Heeft hij halverwege geen zin meer of is hij moe gekauwd dan verstopt hij ze voor magere tijden ondergronds. Ineens zie je hem dan gelukzalig met een opgedolven lillerige lap in de weer.

57 OPSLAG

De vorst is weg en de grond is ontdooit. Eindelijk kan er weer van alles onder de grond worden gestopt of eruit worden gehaald. Want Skips voorraad buffelhuidbotjes die hij in de tuin in de week had gelegd, lag tijdelijk ingevroren. Natuurlijk kreeg hij verse van ons, maar waar moest hij die verstoppen? Tijdelijk begroef hij de bewaarbotjes daarom achter het kussen in zijn mand, of onder een deken door met zijn neus in het stof te wroeten en duwen. Hij verstopte ze zelfs in een hoek van de kamer. Nou ja, verstoppen, ze lagen er zo voor het grijpen en wij deden alsof.

56 VERKENNER

Net zoals je bij een bioscoopbezoek de UIT bordjes of NOODUITGANG in je geheugen prent, zo inspecteert Skip op nieuw terrein direct hoe ver hij kan gaan. Een omheining wordt helemaal langsgelopen en onderzocht op zwakke plekken: is er wellicht toch ergens een opening waar hij, indien nodig, gebruik van kan maken. Niet om er meteen van door te gaan, maar just in case het saai of link wordt. Zolang er geen wild op ons pad komt is hij niet vluchtgevaarlijk.

! Het schijnt dat slimme honden een nieuw terrein controleren om er zeker van te zijn in wat voor soort situatie ze terecht komen. Indien nodig kunnen ze dan van die kennis en de aanwezige uitweg gebruik maken.

55 NET ALS THUIS

Vandaag passen we van op Skips vriendinnen: Cruzer en Byker. Na een vermoeiende heidewandeling, eten ze bij ons hun bakje schoon leeg. Daarna verdwijnt Cruzer, net als thuis, direct  naar de slaapkamer waar ze zich heerlijk in het dekbed draait. Byker rust op de bank, dat is klip-en-klaar. Skip waakt strategisch in de gang. Huisje Weltevree. Later, wanneer ik het middageten bereid, gaat Byker alvast aan de gedekte tafel zitten; ze vertrouwd én op mijn kookkunsten én dat ik flink opschep.

! Een handige tip voor onrustige logeetjes: langdurig kokkerellen in de keuken. De ovenheerlijke geuren doen eventuele heimwee vergeten.

54 THE GREAT ESCAPE

We lopen over een landweggetje dat aan weerszijden omzoomd is door wildernis, waardoor de afrasteringen van het pony- en schapenweitje, de volkstuintjes en boomgaard die bij de recreatiebungalow hoort onzichtbaar zijn. Alles is hermetisch afgesloten en de hond mag van de lijn. Die denkt dat hij onbeperkt op verkenning kan, en verdwijnt subiet ‘de wijde wereld’ in, op zoek naar ontsnappingsmogelijkheden. Hij keert op rasse schreden terug. Je ziet aan zijn snuit dat hij begrijpt dat we hem tuk hebben. ‘Jongen, dacht je nu werkelijk dat wij je los hadden gelaten als er maar de geringste twijfel bestond dat jij pleite kon gaan?

53 ZWERFSTROOM

Een beladen onderwerp? Want, ontstaat er weleens wrijving tussen u en uw hond? Vooral in de wintermaanden als het vriest, kan dit ontstaan door de veel gebruikte fleece dekentjes. Synthetische kleding (denk hierbij aan het populaire fleece jack) wordt statisch door aanraking of bewegingen zoals het aaien of borstelen van de hond. Het lijkt trouwens alsof de stroom u overal achtervolgt - terwijl uzelf de aanstichter bent. Onverwacht kan bijvoorbeeld het portier van uw auto bij aanraking een stroomstoot geven. Of u pakt de stofzuiger of föhn ter hand en het knistert. Vandaar de term: zwerfstroom. Voor honden kan het bijzonder onaangenaam zijn. Zeker als ze al eens een elektrische schok van een stroomdraad hebben gevoeld zoals van een mobiele schapenomheining, krijgen ze er een extra tik van mee. Oorzaak is dus meestal kleding waarin polyester of aanverwante materialen zijn verwerkt of schoenen met synthetische zolen. Voorkom dat het onaangenaam gaat knetteren tussen u beiden.

52 STALEN MAAG

Op het nachtkastje naast het bed ligt alles klaar: keukenrol, toastjes, zaklamp. Skip, de hond met de maag van staal, had eerder die dag boomschors opgeknauwd die hem in het holst van de nacht opbrak. Rond vier uur hoorde ik zijn borrelende buik en het veelvuldig slikken wat uiteindelijk resulteerde in enkele fluorescerende hoopjes kots met daarin de boosdoeners: stukjes bittere schors. Overdag had hij nergens last van, dan komt er geregeld voedsel in zijn maag. Voor de komende nacht had ik alvast voorzorgsmaatregelen genomen. Ik werd wakker door het gesmak. Skip was weer misselijk. Preventief voerde ik hem een toastje of drie. Hij peuzelde ze overdreven traag naar binnen. Ik geloof dat hij begreep dat het een afdoende remedie is. Het werkte. Skip hoefde niet te spugen en vertrok naar dromenland. De volgende nacht ontwaak ik automatisch rond diezelfde tijd, de hond slaapt als een roosje.

51 TREUZEL EN GENEUZEL

Je herkent het vast wel. De hond heeft in zijn kielzog een soortgenoot gespot waar hij per se naar toe wil. Ineens is dat ene graspolletje of paaltje waar hij anders langs was gelopen, ontzettend interessant. Het wordt overdreven aandachtig en langdurig bestudeerd, bijna gedetermineerd. Zo maskeert hij zijn wachtende pose, want eigenlijk blijft hij gewoon staan om de ander te ontmoeten. Stiekem spiedt hij vanuit zijn ooghoeken of de naderende viervoeter al dichterbij komt. Wil je verder lopen dan treuzelt hij of blijft als aan de grond genageld staan: alleen door hem op een skateboard te zetten, zou je hem vooruit krijgen.

50 ZON

Het ziet er vriendelijk uit buiten. De zon schijnt vrolijk en de hemel is zomers blauw van kleur. O, wat valt dat buiten tegen met die gure wind die van alle kanten schijnt te waaien. Terwijl ik een foto van ons beider schaduw in de laaghangende zon maak, vriezen mijn vingers aan de camera vast. Je moet wat overhebben voor een leuk plaatje!

49 ZWANGER

Het moet maar eens afgelopen zijn met de kou. Zelfs de hoogzwangere Galloway trekt het niet meer en verschuilt zich in de verdroogde bramenstruiken. Hoe lang kan zij haar kalf nog in de warme hongerige buik houden? Skip was er vast van overtuigd dat de bevalling had plaatsgevonden. Hij zag twee Rottweiler dames aan voor kalfjes en wilde ze subiet richting moeders drijven. Die reageerden nogal laconiek op de persoonsverwisseling. Hun vrouwtje vond het wel grappig. Skip maakte daarop een pracht sliding om zijn gezicht te redden.

48 ELFSTEDENTOCHT

In Friesland heerste even elfstedenkoorts. Skip wist allang dat het neet aon ging. Hier kwaakten de eenden luidruchtig (of kwam dat doordat ze Skip ze blaffend van de voederplek wegjaagde?) En het aantal slachtoffertjes dat evident is aan  even zoveel molshopen die afgelopen week als paddenstoelen uit de grond schieten, geeft dooi aan volgens  boeren die alles van de natuur weten.

Volgende keer voor de zekerheid even Skip polsen.

47 KLUNEN

Skip probeert een miniatuur gletsjer op de oever van de Maas te bedwingen. Zijn achterpoten slippen, terwijl hij met zijn voorpoten omhoog krabbelt. Het lukt hem wonderwel. Hij besnuffelt het hem onbekende fenomeen langdurig en produceert van tijd tot tijd een Catweazle-achtige nies: raarrr. Van mij mag hij nooit op natuurijs. Veel te gevaarlijk omdat het ijs ineens onbetrouwbaar kan zijn en hij onder water kan geraken.

46 HONGERIG

De kou maakt hongerig. In de buurt van watervogels is het nu heel interessant. Misschien is er een broodkruimel achtergebleven na het voederen. Skip vindt telkens voedsel dat verspreid over de bevroren toendra onder verdroogde graspolletjes ligt. Doen dieren dat als een soort wintervoorraad of zijn er daadwerkelijk mensen die (het lijken stukjes gekookte aardappel en brood) zich de moeite nemen om dit her en der te verstoppen? Ik vind het maar niks. Hoorde van Marly dat er in de naburige gemeente vier honden zijn vergiftigd.

45 WINTERBLUES

Wegens de extreme kou zijn de ritjes naar het hondenbos tot nader bericht opgeschort. Ik kan even niet meer tegen lang in de buitenkou, pijnlijke ledematen, verkleumd krabben van de autoruiten en het geglibber op de weg. Wim (allesbehalve een ochtendmens) was vanmorgen zo lief om bij uitzondering Skip uit te laten door te ruilen met de middagwandeling. Vanmiddag met de meiden naar het bos. Skip komt niets te kort hoor; we lopen wat vaker korte rondjes.

44 OP DE STILLE GROOTE  HEIDE

Koudeliefhebbers Jolanda en Jeroen verwachtten veel sneeuw. We spraken af voor een winterwandeling. Een dun laagje droge korrelsneeuw verzorgde  het sfeerplaatje. Door de felle laaghangende zon  en de afwezige wind was het aangenaam fris. Vlieggewicht Hadran had het 'heen en weer'. Hij fungeerde als verkenner. Skip bleef dichterbij  dan gewoonlijk; was het zijn taak om onze 'kudde' te bewaken? Na afloop keuvelden we onder het genot van de inmiddels traditionele vlaai gezellig verder. Weer voor herhaling vatbaar. Liefst met lenteachtige temperaturen, wat ons zonaanbidders betreft.

43 SKIP IS BACK!

Vanmiddag voor het eerst weer naar het hondenbos. Het was koud, er lag sneeuw en de meiden waren van de partij. Wat wil je als Skip nog meer? Toevallig waren Bagno, Spider, Dyna, Milo en de Jack Russellbende van Gerda er ook. En er was één dapper vet konijn! Geyipt, gerend, gejaagd, Bagno hebbes! Cruzer en Skip vroegen aarzelend of de buit gedeeld kon worden. Daar was geen sprake van. Andere vraag: wie gaat er nou voor nakomelingen zorgen?

42 UIT DE LAPPENMAND

Vanmorgen is Skip van de hechtingen verlost. Totaal zijn er 17 stuks uitgehaald. Het was zo gepiept. Daarna heeft Skip zich heerlijk in Steijl langs de Maas uitgekuurd. Thuis gaan we weer over tot de orde van alledag:

geen extra getroetel meer, geen pyjama meer aan, niet elke dag meer kip&bouillon om aan te sterken. Nu het ziekteverlof voorbij is, verwachten we wel dat je de post weer uit de brievenbus haalt. Leuk... je kunt weer met je vriendinnen  op stap en  tijdens de wandeling worden er weer koekjes uitgedeeld. En we smeren elke dag de littekens in totdat ze mooi geheeld zijn.

41 TE KOUD

Te lang buiten lopen is nu geen optie. Ondanks de driedubbele winterse bepakking waait de snijdende oostenwind dwars door ons heen. Mijn handen en knalrood gezicht doen pijn. Hoe moet dat voor Skip voelen nu hij maar een half jasje draagt? Thuis eerst mijn vingers ontdooien voordat ik iets kan doen (ik krijg de sleutels  niet uit mijn jas gevist omdat ik de knopen van mijn jas niet los krijg). Skip heeft ijskoude voeten. Zijn blote huid smeer ik in met een vette crème. Vandaag spelen we binnen: biljarten met de tennisballen, beestjes op naam apporteren,zoekspelletjes et cetera. Daar wordt je net zo goed moe van.

40 WORSTELPAKJE

Hoe hij het voor elkaar gekregen heeft blijft een raadsel. Deze ochtend lag Skip onbeweeglijk met zijn achterpoten door de voorste armsgaten van de romper gestoken. Door zijn aanhoudende zielige blik kreeg ik na een tijdje pas door dat hij zichzelf in een benarde positie had gemanoeuvreerd. Ik bevrijdde hem en deed zijn tijdelijke pyjama weer aan zoals het hoort. Het was nog veel te vroeg om op te staan. Ik had nog een oog open toen ik Skips worsteling zag. Hij heeft zichtbaar genoeg van de romper. In no time had hij zich er als een ware Houdini uitgewurmd.

39 KOUD

De wonden beginnen te genezen. Skip is het aan de riem lopen zat. Telkens pakt hij de lijn vast en probeert hij hem door te bijten. We moeten buiten flink de pas erin houden. Zijn borst, linkerachterpoot en buik zijn kaalgeschoren. Het bijna naakte vel is zo onvoldoende beschermd tegen extreme kou. Ik ga bijhouden hoelang het duurt voordat zijn vacht weer is aangegroeid.

38 NEE

Zelden heb ik zo vaak 'nee' moeten verkopen aan Skip. Nee, je mag niet:

los van de lijn, in de sneeuw stuiven, graven, rennen, spelen, de plomp in, springen, naar andere wilde honden toe, modderen en de struiken in. En koekjes krijg je al helemaal niet,  anders wordt je te dik nu je tijdelijk minder actief bent.

NB Ondanks al deze maatregelen wist de aangelijnde Skip tweemaal een muisje te scoren. Knap hè.

37 DE GROTE VERDWIJNTRUC

Pijnstillers krijgt Skip niet meer en de Amoxoral kuur zit erop. Dat was gisteravond nog spannend. De blister met het laatste pilletje was spoorloos. Eng hoor, want ooit is een ingeslikte blister de Noorse Elandhond Malle fataal geworden. Na een zoekactie (waar je dan wel andere dingen vindt die je al eerder kwijt was) en een theoretische reconstructie wist ik het zeker: het pilletje moest vanmorgen tegelijk met de worstverpakking in de kliko zijn beland. Na wat opties te hebben overwogen hoe ik tussen het vuilnis moest zoeken - met de BBQ tang of met huishoudschoenen aan en een wasknijper op mijn neus? -  bleek Wim allang de blister eruit te hebben gevist en had Skip zijn laatste pilletje binnen.

36 SLECHTS OP BEZOEK

Alles liep voorspoedig. Totdat Skip onder het wandelen steeds op zijn rechterbil ging hangen en weigerde normaal verder te lopen. Wij schoten meteen in alarmfase 8. Onderweg de dierenarts gebeld of we langs konden komen. Thuis kwamen Marly en Bart op ziekenbezoek, een gezellige afleiding. Skip werd verwend met exquise lekkertjes en een wasbeer. Skip had 'nergens' last meer van en ging helemaal op in zijn nu al favoriete beest. 'Zuster' Marly stelde ons direct gerust door enkele simpele verklaringen te geven. De dierenarts en de assistente konden ook wel lachen om twee overbezorgde 'ouders'. Overvolle anaalklieren (vanwege de stress?) bleken de boosdoeners te zijn, precies zoals Wim had voorspeld.

35 LAMPENKAP

Gelukkig is het onnodig om Skip de comfy cone om te doen. De kraag 'waardoor de hond zich in zijn eigen kleine comfortzone bevindt en zich minder gestrest moet voelen', zoals de advertentietekst luidt. Een van Skips wonden zit namelijk precies ter hoogte van de positie van de rand. Het rompertje, en slechts het optrekken van mijn wenkbrauwen wanneer hij aanstalten maakt om richting buikwond te gaan, zijn voldoende om hem weg te houden van de hechtingen. Met dank aan Bas, Tamara en Djurrewitz voor de geestige cartoon.

34 LOUTER TOEVALLIG

Vandaag wordt zuslief Kiara ook geopereerd. Bij haar wordt eveneens een vetbult op haar buikje verwijderd. Plus haar gebit wordt gereinigd. Vanuit deze plek wensen wij jou: toi toi toi!

Rond de middag kregen we bericht dat Kiara gezond en wel thuis is. Foto Kiara: Mariët Demmenie

Skip heeft vannacht voor het eerst weer in zijn eigen mand geslapen en liep vanmorgen zelf de trap naar beneden. Gaat helemaal goed komen!

33 SURFDUDE

Met dank aan Jos van Canahondensport zie ik er vandaag uit als een coole surfdude. Ik voel me meteen een stuk beter. Hiermee loop je als stoere Viking geen imagoschade op. Ik ben een voorbeeldige patiënt. Slaap veel, houd me rustig, en eet braaf mijn pilletjes op - want  is goed voor me. Alleen dat wandelen aan een riempje door de wijk vind ik niks. Ik wil weer gewoon los in het bos, net als altijd. 'Kom, kom, niet zo ongeduldig Skip, eerst genezen en dan mag je weer rennen, graven en spelen met je vriendinnetjes.'

32 THE DAY AFTER

Nee, dit is geen gympakje wat Skip op de foto draagt, maar een tijdelijke oplossing zodat hij zijn wonden niet kan likken. Hij voelt zich ietsepietsie beter, maar is nog erg moe en slaperig. Hij berust in de situatie ondanks dat hij zich afvraagt waarom hem dit is aangedaan. Gistermorgen was hij immers nog een fitte en vrolijke hond.

31 ONDER HET MES

Vanmorgen werd Skip geopereerd door dierenarts Fien Anthoon. De operatie verloopt vlot. Drie lipomen die voor problemen gingen zorgen zijn verwijderd. Skip is bij het ophalen zeer beduusd en onder de indruk van alles. De rest van de dag is hij wankel op de pootjes als een pasgeboren giraffe, slaperig en hij heeft ontzettende zeepoogjes. Hij slaapt (met tussentijds een korte pitstop) tot de volgende ochtend door.

30 HALLO, IS DAAR IEMAND?

Handig zo'n konijnenhol op werkhoogte. Hoefde Skip niet te bukken. En nog fijner omdat zijn vriendinnetje Cruzer kwam helpen. Ondanks hun tomeloze inzet en  herhaaldelijke oproepen gaf broer konijn niet thuis. Dan maar verder. Halverwege het bospad kan Skip het niet laten om terug te gaan. Even kijken of het konijn hen stiekem gefopt heeft. Met dank aan Marly voor de beeldende foto.

29 DORST LESSEN

Onderweg had Skip dorst. Het beetje beschikbare water zat onder een laagje ijs verstopt. Hij streek met zijn tong over het ijs. Dat koelde zijn tong af, maar  leste zijn dorst niet. Hij krabde en stampte flink met zijn poten op het dunste plekje. In de barstjes die ontstonden sijpelde water door dat hij oplikte. De losse ijsklontjes at hij op. Best lekker eigenlijk. Een ware ijsbreker, die schrandere Skip!

28 HONDENBAAN

Vaak zit ik tot laat te werken. Omdat Skip gewend is dat ik 's morgens vroeg na het schrijven met hem ga wandelen, vindt hij dat hij daar 's avonds ook recht op heeft. Trouw wacht hij in mijn nabijheid tot het zover is. Ik heb er niet altijd zin in, temeer omdat het baasje toch nog na de nachtfilm met hem een ommetje maakt. Noodzakelijk is het dus niet, maar Skip rekent op een extra rondje. Je wilt je oogappel niet teleurstellen dus: jas aan, tuigje om en vooruit met de geit.

27 BOTWEG

Vaste rituelen: op een bot kluift Skip buiten in de tuin; bij voorkeur op een bijeen geharkte hoop bladeren. Lapjes neemt hij mee naar zijn mand in de gang. Kauwstaafjes worden verorberd op het matrasje in de eetkamer. Botjes waar je op dat moment geen trek in hebt, begraaf je voor barre tijden in de tuin. En zo zit dat en niet anders!

26 ALLEEN ALS HET IJS- EN IJSKOUD IS

Wanneer ik handschoenen draag, wil Skip altijd de speciale rechter afpakken. Het moet dus echt berekoud zijn, wil ik handschoenen aandoen. Ik heb al eens 'n extra want  gekocht die hij dan onderweg mag meesjouwen. Maar dat is 'm niet. Wat is dan de intentie van dit door Skip geïnitieerde spelletje? Zo dwingt hij mijn rechterhand (de koekjes-,  steentjes gooien-, aai-, bal- of frisbeehand) tot actie.  Foto: Richtingaanwijzer of subtiele hint?

25 VOORJAAR

Zondagochtend op een zonovergoten heide. We hadden gedacht te genieten van de vroege stilte. Omdat het wel de eerste  lentedag lijkt, is het druk en rumoerig. De parkeerplaats puilt uit. Mountainbikers, amazones te paard, joggers en veel zondagswandelaars (met of zonder te dikke hond) en gillende kinderen. Iedereen geniet op zijn eigen manier. De hond en ik nemen de afslag naar een minder bezocht gebied. Daar nemen we bezit van een omgevallen boomstam en vragen de zon om vooral te blijven: we hebben je nodig!

24 OF JE WORST LUST

Vóór aanvang van elke ochtendwandeling krijgt Skip een stukje Rodi hondenworst. Met een lege maag op stap betekent: hongerig en onderweg zoeken naar eetbaars. Skip wacht geduldig in zijn slaapkamermand tot ik hem de in stukjes gesneden worst breng. Hij hoort de koelkastdeur open- en dichtgaan, het geritsel van de folie, het gerammel in de keukenla als ik plank en mesje pak, en uiteindelijk het piepje van de magnetron waar de worst 5 seconden op kamertemperatuur wordt gebracht om geur en smaak zo goed mogelijk tot hun recht te laten komen. Een keer in de week is er verse worst. Dan hoort hij andere geluiden, zoals het openen van de voorraadkast. Dat is de enige dag dat Skip uit zichzelf opstaat, want verse worst is het aller-lekkerst.

NB Prompt de dag nadat bovenstaande blog geplaatst is, staat Skip 's morgens op terwijl er geen verse worst is. Het is duidelijk: deze eigenwijze Buhund laat zich de wet niet voorschrijven en beslist zelf wanneer hij opstaat!

23 WASDAG krijgt een staartje.

Nog even over dat voorpootjes likken. (zie 21) Door overmatig likken kan de hondenvacht rood kleuren. Dit komt doordat het speeksel in aanraking komt met de lucht. Soms kan het likken dwangmatig worden zodat er hotspots ontstaan. Voorkom dat. Een hond kan verder zijn pootjes likken:

als hij gespannen c.q. gestrest is.

om ze schoon te maken (als ze nat zijn of smotsig na een graafpartij).

als hij oververmoeide of door de warmte gezwollen voetjes of pootjes heeft.

Bevindt je hond zich vaak in het struikgewas dan kunnen minuscule stekels of doorntjes in de vacht achterblijven die voor nare 'prikjes' zorgen. Een luizenkam door de vacht halen verwijderd zelfs de kleinste stekeltjes.

22 KWIJT

De wandeling verliep geenszins anders dan normaal. Een niet nader te noemen snaaks hondje piepte er zoals gewoonlijk tussenuit. En als je dan maar heel geduldig bent, dan meld ze zich vanzelf weer. Deze keer werd Jacky X op de terugweg onderschept door een fietser, de eigenaresse van een boerenfox, die wist dat er een zoekactie op touw was gezet. Terwijl haar baasjes durch den Deutschen Wald herumstreunten, zat Jacky X al veilig in de kofferbak. Drie heren van stand hadden zich over haar ontfermd. Marly kreeg een bevrijdend sms'je, maar uiteindelijk bleek de ouderwetse tamtam efficiënter te werken. Eind goed, al goed. Vooral fijn om te weten dat er zoveel vriendelijke en behulpzame wandelaars zijn.

21 WASDAG

Buhunden blijken, afzonderlijk en onwetend van elkaar, over een gemeenschappelijk hobby te beschikken: vol overgave hun (voor)pootjes likken. De lange, zorgvuldige tonghalen gaan gepaard met veel smakkende bijgeluiden. Ook Skip, Ymar en Kiran kunnen er wat van. De ongekroonde sopkoning is de superschone Djurre. Zijn eigenaresse Tamara gaat met de tijd mee en heeft er een grappig verspreekwoord voor bedacht: zondag, wasdag! Nooit opgelet of Skip nog ouderwets op maandag wast óf ook een vooruitstrevende Buhund is. Ik houd u op de hoogte!

20 CANA HONDENSPORT

Vandaag mochten we mee met de Stamppottenwandeling van Canahondensport. Met als voorafje de heerlijke oliebollen traktatie van Marly. Allemaal leuke loslopende honden en alleen maar pret. 'Oude' bekenden ontmoeten die jou ook herkennen en direct hun koekje komen halen. Tuurlijk moest Byker het weer spannend maken door achter wild aan te gaan. Wim heeft haar uiteindelijk gevonden en gevangen; zijn eerste goede daad als padvinder voor dit jaar heeft hij dus al verricht!

Bekijk de Cana website  voor een foto/filmverslag.

19 HACHIKO

Afgelopen week was de film Hachiko a dog's story op tv. Dan pas merk je wat een impact dat medium heeft. Overal wordt Skip herkend. Bij de dierenwinkel wilde iedereen 'Hachi' aaien en op straat roepen mensen: 'Hé, de hond uit de film, ik heb 'm ook gezien en moest vreselijk huilen.' Mensen die aan één doos tissues niet genoeg hadden, kan ik de originele en authentiekere Japanse film aanraden. Sla dan wel meteen een voorraadje zakdoeken in.

Dat hij geen Akita is, zal Skip worst wezen. Hij geniet van de aandacht, het aaien en de extra koekjes die dat oplevert.

18 GEVONDEN VOORWERP

Skip vond een frisbee. Een hele gave: een stoffen met schuim gevuld, en praktisch nieuw. De hele weg hebben wij gegooid zodat hij hem kon vangen. Dolle pret. Trots liep hij met zijn gevonden voorwerp richting auto. Bij het startpunt zagen we een echtpaar plus hond naarstig in de struiken zoeken. U voelt hem al aankomen: de frisbee is het lievelingsspeelgoed van hun hond. Skip moest de frisbee afstaan, wat enige moeite kostte. Maar toen hij zag hoe blij de Labrador was, en wij hem beloofd hadden dat we een identiek exemplaar zouden kopen, vond hij het oké.

17 HONDENWEER

Storm, donder en bliksem. Daar stuur je  geen hond door. De ochtendwandeling in het bos wordt, bij  hoge uitzondering, uitgesteld tot de zon zich laat zien. Lekker lang op bed uitslapen is voor Skip bepaald geen straf. En mochten jullie nou denkend dat Skip een watje is. Forget it! Het dekentje hebben we voor het effect over hem heen gedrapeerd. Eventjes maar, hoor!

16 OP EEN HOUTJE BIJTEN

En masse vertonen honden  seizoensgebonden rituelen. De twee meest populaire terugkerende activiteiten zijn: grazen van het malse gras in de lente  alsof ze tot koe getransformeerd willen worden, en in de natte herfst wordt er op een houtje gebeten. Verrot hout schijnt heerlijk te zijn om op te knagen. Er bestaan verschillende theorieën waarom honden in het najaar specifiek vermolmd hout willen verorberen, maar wetenschappelijk bewijs ontbreekt. Ik probeer het zoveel mogelijk te voorkomen door de houtjes te ruilen en over het hek te smijten. Het grappige is dat Byker meent dat ik ze speciaal voor haar weggooi om te apporteren. Zij wurmt zich enthousiast door de draad en brengt elke keer het stokje keurig voor. Wat een behulpzame hond.

15 DAAR IS-TIE WEER

Je herkent het vast wel. Op gezette tijden kom je dezelfde wandelaars tegen. Dat komt omdat jezelf doorgaans ook vaste tijdstippen aanhoudt. Loop je een keertje vroeger of later, of een vreemde route dan ontmoet je hele andere mensen en honden. Dat dit honden opvalt was mij onbekend. Vanmorgen was de uitlaatopa na een afwezigheid van een weekje weer als vanouds met Kelpie Kielf op stap. Cruzer had hem duidelijk tijdens zijn vakantie gemist en rende op hem. Ze begroette hem enthousiaster dan gewoonlijk: fijn dat jullie er weer zijn!

14 GO HUNT

Afgelopen jaar stond in het teken van Suzanne Clothiers 'go hunting'. Het veranderde ons leven. In plaats van zonder succes HIER te roepen, gooien we nu afwisselend met brokjes, kiezelsteentjes of dennenappels. HIER KOMEN is vervangen door het onweerstaanbare  spelletje GOOIEN en betekent niet langer 'einde oefening'. De hond  leert zo op een positieve manier dat zijn eigenaar het aller-leukst is. En waar het het leukst of spannendst is, daar is de hond!

13 GELUKKIG NIEUWJAAR!

Kluifje wenst iedereen een hondenleven toe! Maar dan wel zo een als Skip heeft!

12 OUDEJAARSDAG

Het lijkt wel oorlog buiten. Met een angstige hond ben je verplicht de rust en stilte op te zoeken. In het hondenbos is het daarom een drukte van jewelste ondanks de hevige regen. Onze stoere Viking is voor de duvel niet bang en maakt zich nergens druk om. Hij concentreert zich volledig op morgenvroeg. Tussen vuurwerkrestanten en lege champagneflessen vindt hij gewis een verdwaalde oliebol, wafel of borrelhapje. Bijgaande sneeuwfoto is uiteraard van de afgelopen jaarwisseling.

11 FRIS

Noordse rassen houden van de kou. Heerlijk die gure wind door hun pels en het inademen van  vrieslucht. Binnen mag de thermostaat van de verwarming daarom hooguit op 18° staan. Zet ik hem hoger dan staat Skip subiet bij de deur om op de veranda af te koelen. Gisteren zwiepte de storm de regen op zijn vaste stekkie. Snuggere Skip vonden we op de slaapkamer: het enige vertrek waar altijd het raam open staat en de radiator uit is.

10 SLECHTS OP BEZOEK

Vanmiddag moest de hond verplicht in zijn eigen huis  op de bank blijven liggen. Dit alles vanwege een bezoekje van een hondvrezende KPN monteur. Skip snapte er niets van: wie vindt hem nou niet aardig? Maar de dappere cable guy was al op twee adressen gebeten. Een Bouvier nam een hap uit zijn bips en een Jack Russell deed zich te goed aan twee van zijn vingers. De man had dus gegronde redenen en wij zijn de kwaadste niet. De ietwat ontdane Skip gedroeg zich vanzelfsprekend voorbeeldig. Bij het afscheid nemen aaide de dappere monteur Skip en zei dat hij een lieve hond is. Hij had Skip niet blijer kunnen maken. Maar het  allerbelangrijkst: we zijn weer bereikbaar en online!

9 IN YOUR DREAMS BABY

Afgelopen week passeerden we elke dag het heideveld waar Skip vroeger nooit uit weg te slaan was. Nu taalt hij er niet naar. Op het moment dat ik ervan uitga dat zijn hunting days voorbij zijn, gaat hij in de vijfde versnelling. Een eenzaam konijn op het pad. Ineens herinnerde Skip zich weer hoe leuk die hoogtijdagen waren. Yip yip, klinkt het gedempt. We genieten met hem mee als hij golvend over de heide springt.  Na 10 minuten komt hij terug gesloft. Hij heeft wallen onder zijn ogen en is kapot. Thuis rent hij in zijn slaap verder. Yip, yip, klinkt het in alle toonhoogtes zeker een half uur. Slim hoor, Skip. In je dromen rennen is net zo spannend, maar minder vermoeiend.

8 WAAR BEN JE?

We zijn het tegenwoordig zo gewend dat Skip braaf achter ons aanhobbelt dat we niet meer zo goed opletten. Moet ook eigenlijk niet hoeven, want de hond moet zijn baas in de gaten houden, en niet andersom. Om de Kerstdrukte in het bos te omzeilen, namen we vandaag een andere route dan gewoonlijk. Waren we Skip daarom onderweg kwijtgeraakt? Herhaaldelijk gefluit en geroep leverde pas na een minuut of vijf resultaat op.  Vreemd, zo ver weg was hij nog nooit geweest zonder zich af te melden. Pas op de parkeerplaats bleek duidelijk waarom. Daar stond de bus van de baasjes van zijn hartsvriendinnen Cruzer en Byker. Skip moet de meiden gehoord hebben en is even vlug hallo gaan zeggen.

7 STILSTAND

Wandelend op straat voel ik met af en toe net verdwaald in de film As good as it gets. Net als het  hoofdpersonage dat obsessief-compulsief gedrag vertoont, heeft Skip een dwangneurose. Jack Nicholson mocht van zichzelf beslist niet op de richels tussen de trottoirtegels stappen. Skip heeft wanneer hij aan het lijntje wordt gehouden, een absolute voorkeur voor een bepaalde kant van de straat. Het verschil zit hem erin of we de richting van zijn keuze uitlopen en of we ons op de heen- of terugweg bevinden. Verder zijn  de verkeersdrukte en het soort bebouwing van invloed, bevroed ik. Voor de hond is het pure logica. Eén ding weet ik zeker: stilstaan betekent oversteken of omdraaien.

6 KOEKJE!

Vanmorgen vergat ik het weer eens. Ik presenteerde Byker een koekje terwijl er een vreemde hond in onze buurt stond. Ik weet dat ik dat moet laten. Maar soms leidt die hand een eigen leven en heb ik al een koekje uit de jaszak gevist voordat ik het goed en wel besef. Byker liet zich van haar beste bitchige kant zien en snauwde de bejaarde Heidewachtel af. Daarom: Lieve Byker, ik heb echt genoeg koekjes bij me. En mocht ik eens een andere hond willen trakteren, dan gaat dat ab-so-luut niet van jouw rantsoen af.

5 HET ULTIEME RUSTEN

Liggen volgens de Skipmethode. Startpunt: men neme een pluche knuffel en plaatst die onder de kin. (beschik je niet over een knuffel gebruik dan een opgefrot dekentje  of  kussentje). Dut in en val om. Ongemerkt draai je vanuit zijligging met een vlotte schwung op je rug: de voorpoten hoog in de lucht en de achterpoten wijdbeens gespreid. Vervolgens schuif je steeds met hoekige bewegingen van je pelvis 90° op, totdat je helemaal doorgedraaid bent. Lig je op bed of bank dan moet je zo zien uit te komen dat je kop over de rand kan hangen. Op het eindpunt wordt je zo lekker licht in het hoofd.

4 IK BEN HET

Wanneer ik achter mijn pc werk, rust Skip vaak op het bankje pal achter mij. Van de week is mijn bureau verplaatst en Skip kan nu alles wat op de monitor verschijnt zien. De screensaver trad in werking en Skip zag een levensgrote hond op het strand op hem af rennen. Verbluft sprong hij rechtop en toonde zijn verbazing door rechtopstaande oren en wat binnensmondse woefjes: waar kwam die indringer vandaan en was hij hier uitgenodigd? 'Jij bent die hond, Skip', vertel ik grinnikend. Of hij inderdaad weet hoe hij eruit ziet of dat hij de Buhund herkent is nog onduidelijk. Het was wel meteen oké. Het bewijs dat Skip beelden op het computer- of televisiescherm kan onderscheiden is dus definitief geleverd.

3 BENTON

De afgelopen weken werd internet overspoeld met het hilarische filmpje van Benton (hij heet eigenlijk Fenton). Benton is de hond die onder luidkeels geroepen kakkineuze kreten van zijn baas een roedel herten bijkans de snelweg opstuurt. En natuurlijk de komische pastiches die daarop volgden - vooral die van Jurassic Park vinden wij amusant. Zelfs bij herhaaldelijk bekijken van het clipje bleven we ons bescheuren. Dat kan omdat de hachelijke toestand goed afliep. Op de een of andere manier moet Skip het spektakel hebben meegekregen. Gisteren liepen we, zoals elke dag, op het pad van het hondenbos dat direct aan de weg grenst. Een snorfiets zoefde langzaam dichterbij. Skip kon deze keer de verleiding niet weerstaan en rende de weg op. Hij achtervolgde de jeugdige bromfietser die dat wel geinig vond, tot aan het einde van de weg. Omdat er verder geen verkeer was, konden we het niet laten om de situatie te gebruiken om ‘Benton’ te roepen.  Skip draaide zich om, kwam amechtig terug gedraafd en zag dat hij de lachers op zijn hand had. We hebben hem plechtig laten beloven dat dit een eenmalige actie is.

2 SLAAPKOPPEN

Wat doet Skip na de ochtendwandeling? Hij ontbijt en gaat in zijn mand maffen tot zich een volgende uitdaging aanbiedt. Dat is hij zo gewend. Hartsvriendin Cruzer neemt na de wandeling graag de nog warme plek in bed over van haar baas. Onlangs verbleef Cruzer een dagje bij ons. Na de gezamenlijke wandeling liep Cruzer de trap op naar de slaapkamer en vlijde zich op ons bed neer.  Skip die nooit uit eigen beweging naar boven gaat, bleef gewoon in zijn mand. Alles leek zo vanzelfsprekend. Toch moeten ze het er samen over gehad hebben, want de daarop volgende ochtend vond ik Skip bijna in coma op het voeteneinde. Een statement? Want het bleef bij die ene keer.

1 THUISBLIJVER

Zodra ik met mijn jas aan richting achterdeur ga, weet Skip genoeg. Hij blijft op zijn plek of verstopt zich in zijn mand. De auto waar we mee naar het bos gaan, staat immers vóór het huis geparkeerd. Even naar de brievenbus of een boodschapje doen daar heeft Skip geen oren naar. Aan het lijntje gehouden worden is niks voor een vrijgevochten Buhund. Voor vertrek meld ik me altijd keurig af: effe naar Appie of back in a jiffy. Dat laatste betekent zoiets als: ik ben zo terug. Ja, prima, zie je Skip denken, als ik maar niet mee hoef.

HOME

©db 2007-2012 www.kluifje.com