HOME BLOG BOEKEN KUNST&MAKERS LEESVOER SPEELS
BUHUND IN BEELD - aflevering 5 Entertrainment: spelenderwijs oefenen
In ons kleine kikkerlandje zijn Noordse honden soms, onbedoeld, werkeloos. Hier zijn te weinig faciliteiten om van hun gewaardeerde capaciteiten als jager, hoeder of sledehond gebruik te maken. Waken en beschermen zijn overigens twee van de kwaliteiten die wel tot het standaard takenpakket zijn blijven behoren. Het (be)waken gebeurt meestal op eigen initiatief; jouw hond wil gewoon iets terug doen voor die welverdiende worst. Wij als baasje moeten er dus voor zorgen dat onze honden op een verantwoorde manier hun energie kwijt kunnen. In ruil voor het geven van bakken vol liefde laten ze zich graag ‘entertrainen’, een samenvoeging van ‘entertainen’ en ‘trainen’: spelenderwijs oefenen en leren.
Zo heeft de Nederlandse Buhund haast geen weet meer van het eigenlijke doel waarvoor hij gefokt is. Hij kan alleen maar dromen van zijn soortgenoten in Scandinavië die nog als manusje-van-alles op en rondom de boerderij fungeren. Het is echter nergens voor nodig om je Buhund passief te laten toekijken, terwijl jij het druk hebt. Met hun afzonderlijke talenten kunnen zij op velerlei terrein hun steentje bijdragen. Bombardeer je eigen huishond tot hulphond zodat hij zich weer nuttig kan voelen. Of hij zijn carrière begint als jongste bediende, herintreder, of loyale parttimer: werkwilligen zijn altijd welkom.
Wat dacht je van hulp in de huishouding. Een ondergewaardeerd beroep, maar je zou het netjes kunnen vragen. In de keuken maakt het merendeel van de honden zich immers al als voedselhulp verdienstelijk: als bordenwasser zijn ze onmisbaar, als voorproever fenomenaal. En elk huis heeft wel zijn eigen kruimeldief. Uit vroeger tijden stamt nog het ouderwets sorteren van de was; maar waar is toch die ene bijpassende sok gebleven?
Honden hebben plenty tijd om ons te observeren en kennen daardoor precies onze gewoonten, waar ze handig op inspringen, zonder dat hun eigenaar dat in de gaten heeft. Zonder arbeidscontract of concreet werkrooster kwijten ze zich stipt en ijverig van de door hun zelfbedachte opdrachten. Het klinken van de deurbel zal geen enkele hond onberoerd laten. Als vanzelfsprekend verwelkomt hij vol verve het bezoek met hartelijk geblaf en een zwiepende krulstaart. Glijdt er post door de brievenbus, dan is het een fluitje van een cent om je hond vakkundig de post te laten bezorgen; een stok apporteren kan hij immers ook? Dat geldt net zo goed voor zijn eigen speelgoed dat hij op commando bij je aflevert, waarom zou zelfstandig opruimen dan geen optie zijn? Heb je overigens in de gaten dat jouw personal assistant je behoedt voor RSI en andere computergerelateerde klachten? Jij denkt volledig onterecht dat hij uit eigenbelang handelt, wanneer hij kaarsrecht en aanhoudend met die indringende oogopslag naast je zit. Terwijl het overduidelijk is, dat hij je alleen maar wil waarschuwen dat je weer veel te lang aan het internetten bent. Het is ab-so-luut niet omdat hij vindt dat je te weinig aandacht aan hem schenkt.
De job van onze hulpvaardige Buhund bestaat vooral uit het voorkomen van ongelukjes. Hij waarschuwt me wanneer de broodjes in de oven de perfecte kleur hebben - ik neem aan dat hij dat ruiken kan. Of zou het met de tijdsduur te maken hebben? Want hij geeft me bovendien een seintje, in de vorm van een zuchtend kefje, wanneer hij merkt dat ik wederom het piepje van de wasdroger of wasmachine negeer. Hij houdt nauwlettend in de gaten of ik reageer op het rinkelende kookwekkertje en de pan daadwerkelijk van het vuur haal. Kort gezegd fungeert hij als een volwaardige preventiemedewerker die het ver zou schoppen als professionele signaalhond, terwijl het vertoonde gedrag volgens mij puur voortkomt uit zijn aversie tegen schelle hoge tonen.
Het allerbelangrijkste is dat onze hondse employé er onvoorwaardelijk voor ons is én dat hij nuttige bezigheden heeft die hij kan waarderen. Dat hij zijn baan uiterst serieus neemt, blijkt uit het feit dat hij nimmer een snipperdag of verlof neemt. Er komt geen muis meer binnen! Daarom kan deze perfecte rechterhond rekenen op een uitstekende beloning bestaande uit voortreffelijke secundaire arbeidsvoorwaarden plus een vette bonus. Een bekwame hulp is goud waard. We zijn daarom verheugd dat de regering de pensioengerechtigde leeftijd heeft opgerekt naar 67!
Voor meer huiswerk en klusjes zie SPEELS HUISWERK
BUHUND IN BEELD - aflevering 4 KIEKEBU
Buhunden zijn verkrijgbaar in twee varianten: de jagende en de niet-jagende. Het lot wilde dat ik verliefd werd op Skip, een zachtaardig volwassen tweedehondsje inclusief sterk ontwikkelde passie voor dierlijk wild dat een bontjas draagt. Ik heb dat geaccepteerd omdat jagen hem gelukkig maakt - wie is er trouwens perfect volmaakt? Na vele geduldige ‘buitenspelletjes’ als pak-me-dan-als-je-kan en kiekeboe is Skip van (onder)wegloper getransformeerd in een betrouwbare kompaan. Voor diegenen die eveneens in het bezit zijn van een passionele hunter leek het me handig om onze (succesvolle) inspanningen te delen. Helaas zijn bepaalde honden(rassen) vanwege hun uitzonderlijke capaciteiten gedoemd eeuwig aan de lijn te blijven.
Praktische en inventieve oplossingen voor als je volwassen hond je te vlug af is.
Ga voorbereid op expeditie. Neem (zeker in het begin) een geduldig en gezellig persoon mee die niet snel in paniek raakt, een telefoon, verrekijker, (honden)fluit en lekker lokvoer. Neem het Scandia clubblad mee als je alleen op pad gaat om tijdens het wachten je tijd goed te besteden.
Neem steeds de tijd op wanneer de hond uit zicht is. Zo weet je op een gegeven ogenblik hoelang bepaalde activiteiten duren. Je zult merken dat de hond steeds eenzelfde tijd wegblijft.
Voor bofkonten is er een redelijk kostbaar navigatiesysteem op de markt waarmee de eigenaars de afgelegde weg op hun mobiele telefoon kunnen volgen.
Ren de hond nooit achterna, dat kun je onmogelijk winnen. Hij zal het als een provocatie zien en nog harder gaan rennen. Geen enkele nieuwsgierige hond kan een wild zwaaiende baas weerstaan die een andere kant op rent dan hij.
Profiteer van zomerse hitte. Een hond zal dan weinig puf hebben om een sprintje te trekken plus hij is sneller uitgeput. Ook aan het einde van een wandeling wanneer de hond bekaf is, kun je korte stukjes los oefenen. Maak gebruik van afleidingsmanoeuvres en herken zijn signalen die je waarschuwen wanneer hij ervan door wil gaan.
Het welbekende verstoppen achter een boom. Werkt vooral goed bij pups en honden waar je al een band mee hebt. Van een onafhankelijk type dat nog weinig binding met zijn eigenaar heeft, kan je geen zoekactie verwachten.
Verleiden met ultra lekker lokvoer dat je alleen tijdens die speciale loslaattijden in de strijd gooit.
Net doen alsof je een ander beestje op je arm aait en daar lief tegen praten. Voor jagende honden kun je gebruik maken van een sterk geurend dierenvel of een pluche beest inclusief intrigerend piepgeluid waar hij als beloning even kort mee mag spelen (hij moet wel hebberig blijven).
Zogenaamd een goede bekende waar de hond dol op is aanroepen: ‘Hallo, wat leuk je hier te zien!’ Of naar de hond roepen: ‘Kijk eens wie daar is’ en met je arm de richting aanwijzen waar je hem naar toe wil hebben.
In de auto stappen en uit het zicht wegrijden. Let op veiligheid.
Je hoofd achter in de nek gooien en hartverscheurend en op de juiste toonhoogte janken als een wolf.
Zolang jij vlak naast de hond wacht ( bijvoorbeeld als hij diepgravend onderzoek doet), geef je het signaal af dat hij de tijd mag nemen. Loop verder zodat de hond je gaat volgen. De hond zal je na ongeveer vijftig tot honderd meter of als je uit het zicht bent verdwenen achter je aan komen.
Oefen met een betrouwbare hond erbij die wel gehoorzaamt en waar jouw hond tegen opkijkt. Spelen met andere honden werkt prima. Merk je dat de hond af wil dwalen of verveeld raakt, grijpt dan tijdig in door de hond (eventjes) aan te lijnen, af te leiden of verder te wandelen. Ontneem de hond de kans om in de fout te gaan.
Brokjes richting het einddoel gooien (bijvoorbeeld het laatste stukje naar de parkeerplaats, waar de hond altijd nog gauw een ongeoorloogde afslag wil nemen) en daaraan een commando verbinden.
Zelf in de auto wachten met water en proviand. Omdat hij je niet ziet en hoort zal de hond na enige tijd poolshoogte komen nemen waar je bent. De beloning: bij de baas is het tankstation en kan de lege accu worden opgeladen
Overlaad de hond met complimenten. Als je maar vaak genoeg zegt dat hij een brave hond is, gaat hij er zelf in geloven. Gebruik de naam van de hond verder spaarzaam, bijvoorbeeld om hem alert te maken en vervolgens een commando te geven
Op de hurken zittend en met open armen uitnodigend enthousiaste kreten slaken als hij in je richting kijkt. Oh ja, en hem vooral niet recht aankijken als hij uiteindelijk komt. En lief tegen hem doen en hem vooral uitbundig ophemelen (in plaats van verwensingen naar zijn kop slingeren)
Voor weglopers met opspelende hormonen is er slechts een blijvende remedie: castratie.
Maak een glasheldere afspraak met je hond: samen uit, samen thuis. Poot erop. Laat bewust merken dat je hem zijn speelruimte gunt, maar dat er grenzen zijn. Luistert hij niet, dan kun je hem aan jullie overeenkomst herinneren (dit helpt vooral de baas bij de les te blijven).
Even geduld a.u.b.
Oefen niet als je een druk afsprakenschema hebt of bij regen- en vriesweer. Dat voorkomt irritatie bij jezelf, onnodig afblaffen en gekoukleum.
De hond krijgt te weinig speel- of uitloopmogelijkheid waardoor hij zichzelf een extraatje of verlenging toe-eigent. Hij verkeert constant in een loyaliteitsconflict: trouw aan zijn avontuurlijke aard of aan de baas. Een hond heeft weinig reden om elders zijn vertier te gaan zoeken als bij zijn baas altijd wat leuks te beleven is of wat lekkers valt te behalen. Een gauw afgeleide hond die op iedere hond af wil gaan, kun je onderweg bezighouden met apporteeropdrachten, zoekspelletjes of tussendoortjes.
Een angstige hond die vluchtgedrag vertoont hinkt op twee gedachten: steun bij de baas zoeken of wegwezen van datgene wat hem bang maakt. Zorg dat jij zijn toeverlaat wordt door hem houvast te bieden.
Wissel routes en het eindpunt af. Zo voorkom je dat de hond precies weet waar het ‘einde oefening’ is. Varieer korte trainingsessies op verschillende rustige tijdstippen en in een prikkelarme omgeving.
Een hond komt vrijwel altijd op het punt terug waar jullie voor het laatst oogcontact hadden. Mocht je dichtbij huis zijn dan kan het zijn dat hij daar naar toe rent. Zijn jullie met de auto dan is het een mogelijke optie dat de hond de parkeerplaats opzoekt.
Haalbaarheid: vraag de hond alleen een commando op te volgen waarvan je zeker weet dat hij er gehoor aangeeft. Meerdere malen roepen heeft weinig zin; je hond is niet doof. Roep één keer in volle overtuiging met een vrolijke en uitnodigende stem.
Elke geboekte vooruitgang is een verbetering. Wanhoop nooit, al duurt de opleiding langer dan verwacht. Wij hielden de moed erin doordat we zagen dat de hond genoot en we gekscherend plan B in ons achterhoofd hadden: de hond vetmesten, zodat hij fysiek onmogelijk in staat zou zijn om bij ons vandaan te rennen.
Twijfelt je hond wat hij zal gaan doen, attendeer hem dan op jou door te kuchen of toevallig met je sleutels of kleingeld te rammelen. Vang je zijn aandacht doe dan onmiddellijk iets onweerstaanbaar spannends voor hem.
Na verloop van tijd kun je de traktatie onderweg reduceren. Totaal afbouwen is onnodig en kan de opgebouwde motivatie verminderen.
BUHUND IN BEELD - aflevering 3 BEZIGE BU
Ik heb meerdere Noorse Buhunden mogen ontmoeten. Ze leken me allemaal even lief. Echt kennen doe ik er maar één: mijn eigen Skip. Gedragen zijn soortgenoten zich in het dagelijks leven net zoals hij, of heeft iedere Buhund naast zijn rastypische kenmerken een eigen(wijs) karakter? In de reeks ‘Buhund in Beeld’ zullen we Skips doen en laten ontrafelen. Kan jullie Noorse Buhund zich identificeren met Skip of ontbreekt de herkenning totaal? Reacties graag! Mail ze naar: skip@kluifje.com
Thuis is Skip heel relaxt, zeer bescheiden en geduldig: hij weet dat hij niets te kort komt. Ondanks de flinke dagelijkse dosis buitenplezier (de uitrenuren) is Skip overdag zeer gesteld op nevenactiviteiten voor tussen de hazenslaapjes door. Gelukkig heeft hij voldoende hobby’s: om samen te doen of om zichzelf mee bezig te houden.
Skip helpt me graag bij opdrachten. Hij is mijn inspirator. Voor hem verzin ik spelletjes, die andere honden daarna graag kopiëren. Wanneer ik de camera in de hand pak, gedraagt hij zich meteen als een professioneel model. Ik verbaas me er telkens over dat Skip alles doet wat ik van hem verlang: ik realiseer me dat hij dat deels voor mij doet. Soms moet het een paar keer over omdat de foto achteraf niet goed genoeg is. Ik wil geen misbruik van hem maken, maar Skip herhaalt het met plezier, zelden is er protest. Na zo’n fotosessie spelen we samen met zijn lievelingsspeelgoed, zijn knuffels.
Ons huis lijkt net een dierentuin dat dient als onderzoekscentrum voor het echte wildlife werk. Skip heeft intussen een bonte verzameling natuurgetrouwe replica’s van geliefde dieren die we in de natuur tegen het lijf lopen. Hij sleept altijd wel met een dier door het huis dat die dag favoriet is. Met de marter beweeg ik flitsend snel heen en weer over de grond: Skip moet de staart van Marty met zijn poten grijpen. Spannend! De egel, eekhoorn en de mol worden door mij op een rij gelegd: Skip apporteert ze op naam in ruil voor een koekje. Lekker! Het konijn dient als prooi. Dat gooi ik in de lucht: Skip vangt hem met zijn bek, gaat vervolgens op zijn rug liggen en speelt ermee (dat konijn moet meer levens hebben dan een kat). Acrobaatje! Met het wolvenkussen wordt gespard. Heerlijk om je op af te reageren! Bontje wordt gebruikt als handpop of ik doe er de rubberen kip in die niet van echt te onderscheiden kakelgeluiden maakt indien je er op drukt. Killersinstinct! De muis en de rat liggen op een onbewaakt moment ergens in een hoekje van de kast op de loer. Skip springt er met een muizensprong bovenop en toont me trots zijn vangst. De jachtpassie activeren! Het fluwelen paardje met flosbenen is heerlijk om in te bijten, terwijl de beentjes buiten boord bungelen voor het grappige effect. Malle jongen! Het roze varken wordt steevast inde vijver gedumpt; wat die op zijn kerfstok heeft weten we niet. Honden mogen geen varkensvlees? Het stinkdier is een buitenbeentje. Geen inheemse soort, maar heel trendy zo’n zwart-wit streepje! Stinky dient als steuntje voor onder zijn kin of hij zwiert het beestje midden op zijn kop, zodat hij wel een jonge woudloper lijkt. Je blijft lachen! Een eend inclusief kwakgeluid ligt nog in de verpakking op voorraad voor een saaie grijze dag.
Balletjes zijn vooral bedoeld om mij of een andere hond mee af te troeven: pak me dan, als je kan. Hij rent voorop en ik zet de achtervolging in. Een klopjacht die ik nooit kan winnen omdat de tennisbal veilig in zijn bek zit. De dure treibbal die voor hem ongrijpbaar is, vindt hij hoogst irritant. Hij laat hem bewust links liggen en negeert me volledig als ik hem daarmee uitdaag. Bij voerballen verliest hij snel zijn concentratie (hij is nog nooit zonder eten naar bed gestuurd). Rubber kauwmateriaal met beweeglijke nopjes waar iets lekker tussen gestopt kan worden, is echter wel oké omdat het zo weldadig het tandvlees masseert. Hij neemt ze mee naar zijn mand, waarmee hij wil zeggen: mijn!
Onlangs zijn we gestart met de intelligentiespelletjes. Ik was er eigenlijk nooit aan begonnen omdat ik veronderstelde dat Skip de concentratie daarvoor niet kon opbrengen. Maar de kong gevuld met wat lekkers viel in de smaak en zo begonnen we aan het eerste denkspelletje. Daar moet je uitvoerig de tijd voor nemen, en stapje voor stapje de moeilijkheidsgraad opvoeren. Laatjes openschuiven blijkt een peulenschil. Echter het volgende niveau: de relatie leggen tussen een tweede handeling, (eerst het knopje verwijderen alvorens het laatje geopend kan worden) vergt veel van zijn geduld. Zodra hij erin gaat bijten, weet ik dat het genoeg is; het irriteert hem dat het niet gaat zoals hij wil. Ik gebruik dan een bijpassend commando waardoor hij weet hoe hij het kan oplossen. Dat werkt. Na enkele malen geoefend te hebben, kan hij het zelf. De opdracht waar we mee afsluiten moet er telkens een zijn die hij uitstekend beheerst. Dat stimuleert om een volgende keer weer te proberen.
Om een uur of zes is onze Bezige Bu meestal doodop. Hij vertrekt dan naar de slaapkamer waar hij op mijn voeteneind van het bed gaat liggen. Eindelijk rust! Voor het laatste blokje om moet je heel wat uit de kast halen, want eigenlijk vindt hij het welletjes voor één dag.
BUHUND IN BEELD - aflevering 2 GRAVEN
Buiten
Graven is een onbedwingbare passie van Skip. Dat graven moet wel functioneel zijn: zonder doel graven heeft geen enkele zin. Als tuinhulp heb ik bar weinig aan Skip. Takken wil hij wel ruimen, maar het spitwerk laat hij aan mij over. Wel houdt hij toezicht of ik het vakkundig doe. Het vak van golddigger zit evenmin in zijn genen. Jammer, want een opgedolven schatkist met gouden dukaten zou best welkom zijn. Nee, Skip graaft uitsluitend naar kleine dieren voorzien van een bontjasje.
Skip begon bescheiden en richtte zich in eerste instantie op muizen. Het heeft drie weken geduurd voordat hij het hele muizenveld hier in de buurt tot op de millimeter, in zijn geheugen, in kaart had gebracht. Na vele muizensprongen en dito muizenhapjes, schakelde hij over op medium formaat: de mol. Niet smakelijk, maar warm en zacht in je bek: zo’n showbontje waar je respect mee afdwingt bij je hondenvriendjes.
Skip specialiseerde zich in mollenvangen en ontwikkelde een speciale strategie. Eerst krabt hij de molshoop voor, dan hapt hij flinke plukken gras, rukt aan de stugge plantenwortels, en smijt die van zich af. Dunne slierten hangen als flosdraad tussen zijn tanden zodat het soms lijkt of hij een sik heeft. De kleiachtige grond plakt klef in zijn (te nauwe) onderkaak. Dit duwt hij met zijn tong naar buiten. Als dit niet lukt dan veegt hij met zijn snuit over het gras; soms moet ik er aan te pas te komen. Vervolgens graaft hij van twee kanten een lange horizontale sleuf naar het midden toe, waarna de mol vanzelf naar boven komt omdat zijn (uit)gangen zijn geblokkeerd. Tijdens het verwoedde ondiepe graven draaien zijn gespitste oren als een radar alle kanten op. Zijn krulstaart kwispelt behoedzaam, alsof hij op een vriendelijke manier contact zoekt met de mol: hallo, ik ben Skip, wie ben jij? Zullen we vriendjes worden? Op het moment dat de niets vermoedende mol zijn kop boven zijn ondergrondse woning uitsteekt, heeft Skip beet. Soms hebben mollen geluk. In een bikkelharde, bevroren ondergrond kan onmogelijk gegraven worden.
Daarna ontdekte hij de gangenstelsels van konijnen met meerdere pijpen. Dat had meer voeten in de aarde, want eerst moest de holbewoner naar ‘huis’ gebracht worden. Het jagen doet hij in samenwerking met zijn vriendinnen: de door hem zelf opgeleide Jack Russells Cruzer en Byker of met zijn instructeur en grote voorbeeld: Podenco Bagno. Ieder hebben ze hun taak binnen het op elkaar ingespeelde team. Hebben ze veel moeite moeten doen om een konijn naar zijn hol te dirigeren, en heeft het konijn hen daarvoor niet netjes bedankt, dan proberen ze het konijnenhol binnen te dringen. Skip doet het grove voorbereidende werk. Met zijn bips omhoog en de poten zijwaarts geparkeerd, graaft hij het eerste gedeelte uit; voor het precisiewerk in de smallere gang zorgt Cruzer. Byker ligt op de loer voor de nooduitgang, zij wacht daar het eventueel vluchtende konijn op. Zo hebben zelden prijs maar ze vinden dit uitputtende spel geweldig. Blijft Skip onnodig lang graven dan begint Cruzer tegen Skip, die inmiddels zelf weer ondergronds is gegaan, scheldend te blaffen: genoeg!
Tijdens Skips (ellenlange) graafwerkzaamheden ziet of hoort hij niks. Zelfs als er andere honden belangstellend komen kijken, heeft hij het veel te druk om er aandacht aan te schenken. Honden die kortstondig hun hulp aanbieden, worden volkomen genegeerd.
’s Avonds komt dan het lichamelijk ongerief van al dat wroeten in de aarde. Er wordt op en tussen de tenen van de voorpoten geknabbeld, de polsjes worden in de bek genomen - heerlijk om de spieren soepel te sabbelen - en de vermoeide poten worden nog eens grondig schoongelikt. Hierna gaat hij op zijn rug liggen, met de poten hoog in de lucht. Ligt het comfortabel zo of zouden de omhooggestoken poten op die manier een betere doorbloeding krijgen? Steevast voor het slapen gaan, schudt hij met zijn oren en pak ik de wattenstaafjes. Ik tip dan dat ene achtergebleven kruimeltje uit de oorschelp en de uitwendige gehoorgang: vindt hij zalig. Heeft hij langdurig in de vette klei gegraven, dan smakt hij ’s nachts doordat zijn maag in opstand komt. Tegenwoordig leg ik dan een plat kussentje onder zijn kop, dat helpt perfect.
Binnen
Is er buiten geen grondverzet te verrichten - bijvoorbeeld wanneer de mollen op vakantie zijn of de konijnen jongen hebben - dan kan hij zich thuis kostelijk amuseren in zijn pluche mand. Er zijn extra dekentjes en nepvachtjes beschikbaar om in te wroeten. Heel aandoenlijk zwoegt hij met zijn schouders van links naar rechts: schijngraven. Zo nu en dan verstop ik er als verrassing een kluifje in. Heeft hij geen kauwbehoefte, dan moet het kluifje (voor tijden van schaarste) veilig bewaard worden. Hij dribbelt dan zenuwachtig het hele huis door terwijl hij nerveuze snikkende keelgeluiden maakt, net zolang totdat hij de juiste begraafplaats heeft gevonden. Dat is heel simpel in de hoek van de kamer. Daar laat hij het kluifje uit zijn bek vallen en duwt het met zijn neus in de uiterste hoek. Of hij blijft rondjes draaien en wil per se de tuin in, waar zich het hetzelfde ritueel voltrekt als binnen. Eén keer met zijn poot in het zand harken, het botje erop laat vallen om het vervolgens met zijn neus aan te duwen. Wij moeten doen alsof hij het heel ingenieus verstopt heeft, terwijl je de kluif zo ziet liggen.
Verder krabt Skip graag op laagpolige vloerbedekking of (Perzische) tapijten bij anderen. Hij draait, zijn neus op de grond houdend, fanatiek cirkeltjes om dat ene plekje te vinden, waar hij al ‘gravend’ tot de kern kan doordringen. Wat dan helaas weer niet mag van die mensen. Echt flauw, want thuis heeft hij geen vast tapijt of vloerkleed ter beschikking.
BUHUND IN BEELD - aflevering 1 UITLATEN
Skip rent het liefst door de wildernis van de uiterwaarden langs de Maas, op zoek naar avontuur. Zijn motto: ‘Eén dag niet gerend, is ‘n dag niet geleefd!’ Modderige plassen, glibberige klei, doorntjes van de bramenstruiken, groene aanslag op omgevallen boomstronken merkt hij tijdens zijn expedities nauwelijks op. Zijn vacht is bij de geboorte Scotchgard™ (vuil en waterafstotend) behandeld en daarom ziet hij er na elke tocht immer uit alsof hij als een keurig stads hondje aan het riempje heeft gewandeld.
Na zo’n uitputtende onderneming likt hij, overdadig zijn voorpootjes, inclusief bijbehorende, naar onze mening, zeer overdreven smakgeluiden. Hiermee wil hij aangeven dat er prikkers in zijn vacht zitten die hij er zelf onmogelijk uit kan krijgen omdat ze te diep in de ondervacht zijn doorgedrongen. Ze steken vooral in zijn voorpoten. Daarom heb ik speciaal een luizenkammetje aangeschaft dat uitstekend dienst doet als verwijderaar van ongewenste doorntjes en aan elkaar geklitte vacht rondom de wolfsklauwtjes.
Na de schoonmaakbeurt ligt hij de rest van de ochtend uiterst tevreden op zijn rug, de beide voorpoten steil omhoog, of één rustend op zijn buik zoals Napoleon (Skips nestnaam) en de andere diagonaal in de lucht als een niet nader te noemen dictator uit de vorige eeuw. De achterpoten trekt hij in als een slapende leeuwin, waarbij zijn voetjes net als handjes worden dichtgeknepen. Het blijft een fascinerend en lollig gezicht.
’s Middags rijden we naar het bos, waar hij wederom heerlijk los kan. Want aan de lijn is hij een heuse scharrel(s)kip. Elke centimeter moet besnuffeld en gedetermineerd worden. Elke verkeersdeelnemer moet eerst worden opgewacht, pas als iedereen voorbij is kunnen we verder - dat schiet dus niet op. Op de terugweg treuzelt hij nog fanatieker, waarbij hij bovendien om de tien meter de handrem erop zet. We hebben geen flauw idee waarom hij steigert en dat hardnekkig blijft volhouden. Hij heeft er zelfs een speciale gekwelde blik voor bij gekweekt. Gebrek aan beweging of aandacht is niet aan de orde. Of er opzet in het spel is weten we niet, wel weten we dat dit de reden is waardoor we zelden in de bebouwde kom lopen. Toegegeven: in het bos is het heerlijk ontspannen voor beide partijen.
Omdat Skip zo intensief holt, springt, draaft, jaagt en jogt lassen we, op advies van onze dierenarts, eenmaal per week een recoupereerdag in. Een soort herstel- en balansdag voor zijn spieren. Daar schikt Skip zich moeiteloos in, omdat hij weet dat hij op zo’n dag extra vertroeteld en geknuffeld wordt. Hij geniet daar reuze van en laat dan heerlijk met zich laten sollen.
